Plier is een Frans werkwoord, waar wel dertien verschillende vertalingen voor zijn. Toch is de plié direct gekoppeld aan klassiek ballet: de kniebuiging met de hakken op de grond, waarbij de romp gestrekt blijft. Tussen alle oefeningen door en tijdens de choreografieën duikt die plié steeds weer op, zowel bij het klassieke ballet als bij moderne dans.

Afgelopen week kreeg ik de indruk ineens te weten, waarom dat buigen van de knieën zo essentieel is. Iedere keer het zwaartepunt laten zakken, de spanning die nodig is om op één been of op de tenen te staan, balans te houden of om te springen, moet afgeleid worden naar de grond. Een actieve bliksemafleider en wel zo dat het een onbewuste reactie wordt om opgelopen spanning in het lijf kwijt te raken. Een kort rustmoment, een adempauze om weer te kunnen doorgaan. 

Een pianodocent leerde me al dat je de ‘rusten’ moet spelen! Het is niet even niks, het is een actie, een daad, een actieve handeling. Ruimte geven aan een volgende inademing en een volgende zin, anders wordt het hijgerig en krijg je het benauwd. De nacht na de dag.

Actief niet-doen, spanning loslaten is veel moeilijker dan hard knijpen of doorhollen tot er iets knapt, zodat je wel moet toegeven dat rust iets actiefs is.
Een manier om dat onder de knie te krijgen is om heel vertraagd en met aandacht langzaam te bewegen. Het moet ingeslepen worden dat er af en toe een diepe zucht kan ontsnappen. Wanneer je dat lukt, dan gaat het met het snelle vanzelf.

De dansers van Scapino Ballet lieten het zien afgelopen week hier in de schouwburg . De komende week tonen de dansers van Club Guy&Roni het ongetwijfeld weer.

 

Mijn blik viel op een foto in de krant waarbij Angela Merkel en Sigmar Gabriel schuin van boven af genomen zijn. Ik hou altijd van foto’s van boven, dan zie je zo mooi de rotaties in een lijf. Beweegt een mens of een viervoeter zich in telgang of in kruisgang? Gaan links en rechts symmetrisch of juist niet? Wat gaat gelijk op?

Ik probeer een babytruitje te breien, met een patroon. De instructietekst is onnavolgbaar voor een povere breister zoals ik. Breien, uithalen of terugsteken, tot ik de bladzij van het tijdschrift omsla en een ‘plattegrondje’ getekend zie met de maten.                                           Wat is een plaatje van bovenaf verhelderend!

 

 

 

 

 

 

 

Toeval of niet, de blik van boven blijkt deze week centraal te staan: afgelopen donderdag was de lancering van de ‘Bosatlas Nederland van Boven‘. Een prachtig boek, veel verrassingen van wat je allemaal van bovenaf kunt bekijken in kaart en in beeld gebracht!

Mijn blik viel op een foto met een voetbalelftal: op de eerste rij gehurkte mannen met allemaal van die stevige knieën naast elkaar op dezelfde horizontale lijn. Bij niemand komt de hak op de grond, een wat labiele houding. Zitten ze zo knus tegen elkaar aan om op de foto te passen of om niet om te kukelen? Als ze omgaan nemen ze elkaar wel mee als een instortend kaartenhuis. Waarschijnlijk gebeurt dat zelden of nooit, want ook hun armen zijn behulpzaam om het evenwicht te bewaren.

In Azië, Afrika en op meer plekken in de wereld zitten mensen lager op hun hurken, dan wel met de voetzolen plat op de grond. Zo zitten ze uren, doen een spelletje of zijn één met de omgeving om zich heen.

Een houding, als je gestel dat toelaat, waarin zangers en blazers altijd de hoge tonen kunnen zingen en spelen! Het is alleen een wat merkwaardig gezicht: de solist die even op z’n hurken gaat voor een hoge noot…

Vandaag zit ik in de trein.

Er komt iemand tegenover me zitten. Zitten? Ze zit geen tel stil. Ze pakt krant uit tas, kijkt erin, slaat krant weer dicht, tas open tas dicht. Tubetje komt uit tas, laars uit, laars wordt ingesmeerd, laars aan, krant komt weer, krant gaat weg, laars wordt bekeken, ik krijg een trap, oh pardon, lippen bijwerken met stevig rood, benen andersom over elkaar geknepen, terug, benen stijf parallel, benen dwars linksom, nee toch rechtsom, benen weer over elkaar, kijkt naar buiten, kijkt in tas, waar is krant nu, tas dicht, nee weer open

” Dames en heren, wij naderen station Zwolle…”

Tas open, ze frommelt krant erin, kamt haar, harkt met handen door haar, gaat staan, draait zich om, draait terug, tas dicht of open, jas dicht, nee toch niet helemaal, kraag omhoog en hand door haar, hand haast zich om tas te pakken

Ze is vertrokken. In de stiltecoupé is het ineens heel erg stil…

Op beeldschermen kunnen we knippen en plakken zonder die fysieke schaar. Prettig voor linkshandigen, want de gemiddelde schaar is altijd voor de rechtshandige knipper. (zie weblog d.d. 19 juli 2012)

Toch is dat knippen uit een digitale krant niet altijd makkelijk. Heb ik net door hoe het moet, dan wordt er achter de schermen weer iets veranderd en lukt het niet meer. Het is dan eindeloos experimenteren met een -ongetwijfeld onbedoelde – aanslag op mijn geduld.
Knippen of scheuren van een papieren krant blijft veel leuker vanwege de vaardigheid van het scheuren. Lukt het om de krant zo scherp te vouwen dat er een strakke scheurlijn ontstaat zonder inscheuringen, waardoor dan net niet dat ene leuke stukje kapot scheurt of het recept mislukt…

Het geluidje wat bij scheuren ontstaat, is ook al zoiets. Niet alleen bij kranten, ook hoe stoffen niet geknipt maar gescheurd worden. Oude lakens in stukken scheuren om er poetsdoeken of verflappen van te maken; heerlijk, dat grootse gebaar dat niet vernietigt, maar juist bedoeld is om een lap op de draad te splijten.

Ik ben nu op een punt gekomen dat ik in vertwijfeling raak. Wat moet ik bewaren in de computer en op wat voor manier zodat ik het nog kan terugvinden? Of blijf ik me vasthouden aan de map met knipsels of zoek ik het boek waar een toepasselijk knipsel in opgeborgen is? Is dit een kwestie van verstarring t.g.v. leeftijd of is het een gebrek aan digitale vaardigheid? Ik hoop het laatste en vertrouw op ‘Redders’, die me bijstaan om het digitale knip- en plakwerk onder de knie te krijgen.