Andere wereld

Op een bewolkte doordeweekse dag met de trein van Groningen naar Leeuwarden. Het dieseltje bromt door een van de buitengebieden van ons land. 


Ik kijk naar buiten en waan me in een 17eeeuws schilderij. Weilanden met plassen water, in de verte het silhouet van een dorp of boerderij, een ondergelopen weiland met lantaarnpalen, de ijsbaan zonder ijs, molens…


De machinist kijkt bij een stationnetje uit het raam of hij kan vertrekken. Veel passagiers lijken elkaar te kennen, ze groeten elkaar en ze wuiven naar achterblijvers. Dit zijn andere tijden. Ik kom thuis in Groningen met een compleet ander gevoel dan na een reis met de intercity naar Zwolle…

Wachten

Met de auto naar de garage, ik wacht. Op een zeker moment gaat dat wachten lang duren. Ik zit te suffen tot mijn oog valt op een enorme leeuw in de showroom. Hij staat in een houding waarbij de linkerpoten naar voren staan ten opzichte van de rechterpoten. In het jargon heet die manier van voortbewegen telgang.


Ineens moet ik denken hoe roofdieren in de dierentuin zo heen en weer kunnen lopen achter de tralies en hoe ze hun poten neerzetten, eindeloos lang houden ze dat vol. Een soort wachten zonder einde.


Het gedicht van Rainer Maria Rilke ‘der Panther’ komt bij me boven. Hij zag dat heen en weer gaan ook destijds in de dierentuin van de Jardin des Plantes in Parijs, in de tijd dat hij secretaris van de beeldhouwer Rodin was.. Mijn wachten is voorbij, het uitzichtloze van die panter blijft.

Een goed begin…

Het nieuwe jaar is nog pril, de kerstspullen zijn terug in de doos, de kerstboom is afgevoerd. Ik krijg de kriebels en blijf opruimen. Er gaat van alles door mijn handen. Wat te doen met oude grammofoonplaten die al jaren in de speelgoedkist op zolder staan? Waarom bewaar ik Aagje Wolff en Betje Deken? In Sara Burgerhart ben ik ooit begonnen en bleef steken, maar de omslag van dat boek is mooi…

Niet alleen boeken kunnen uit de tijd raken. Het theeblad met theeservies op een dressoir is in vergetelheid geraakt, net als het pindastel, de vingerkommen en linnen servetten (al overweeg ik toch wel eens om het geërfde stapeltje te gaan gebruiken).


De oude bollenglazen, die al jaren ongebruikt in de schuur stonden, heb ik een tijdje terug in het donker van de meterkast met hyacintenbollen weggezet. Ze staan nu vrolijk op tafel verder uit te komen om binnenkort te gaan bloeien…

Chaise-longue

Boven staat de chaise-longue. Heerlijk er om af en toe even in te gaan zitten en de ogen te sluiten voor een schoonheidsslaapje of om te genieten van een meditatief moment.

.
Bezoek van een nichtje van vijf jaar oud. Ze miste hier in huis ‘de gymzaal’.(Dat was de praktijkkamer, die intussen een andere bestemming gekregen heeft.) Maar kinderen zijn creatief. Ze ging achterstevoren op de chaise-longue zitten en zei: ‘Kijk, ik ben aan het trainen!’ Zitten en liggen, buikspiertraining dus!


Overal kan je een oefening van maken met of zonder meubilair. Tijdens het koken op één been staan, opstaan uit een stoel zonder je handen te gebruiken. Er is nog veel meer te bedenken…Voor iedereen een creatief nieuwjaar gewenst!

Het eitje

Hoe kook je een ei? Laat je het voorzichtig in een pannetje met kokend water zakken, al of niet vooraf bewerkt met een eierprikker? Of gaat het ei al meteen in het koude water? Dan de kwestie van hoeveel minuten het ei gekookt moet worden om de gewenste zacht- of hardheid te krijgen.


We zagen een film, waarin iemand zijn ei per sé drieeneenhalve minuut gekookt wilde hebben: het perfect gekookte ei is het begin van een perfecte dag! Langer of korter gekookt, het zou het dienstmeisje haar baan hebben gekost. 


Vanmorgen getest of die drieeneenhalve minuut inderdaad het perfecte ei en een goede dag geeft. Met het ei in koud water en de tijd gemeten vanaf het kookpunt, is het ei inderdaad niet te hard en niet te zacht. De dag is nog te vroeg om verdere conclusies te trekken.