Koud?

Ramen lappen en stofzuigen zijn van die bezigheden, waarvan je het warm krijgt en bovendien zie je het resultaat waar je tevreden over kunt zijn. Toch weer anders dan op je mobiel kijken hoeveel stappen je gedaan hebt op een dag.

Om eenzijdigheid te voorkomen, ontstaan door bewegingsgewoonten, is het aardig om nog eens díe bewegingen te maken die een klein kind doet als voorbereiding om te gaan staan en lopen.

Van die bewegingen die we als klein kind nodig hadden om later op twee benen uit de voeten te kunnen, kan je het behoorlijk warm krijgen…

Kruipen en…

Ik zie het eenjarige meisje kruipen. Van bovenaf gezien (zie tekening) valt op hoe ze haar linkerarm naar voren plaatst en tegelijk de rechterkant van haar bekken mee naar voren neemt, het rechterbeen schuift onderdoor. Daarna hetzelfde met de andere kant. Vooral die zijwaartse bewegingen vallen op bij het vooruitkomen. En dat gaat supersnel!

Ondertussen breidt ze haar bewegingsvaardigheden uit. Staan terwijl ze zich ergens aan vasthoudt en de trap op klauteren kan ze al, maar echt lopen lukt nog niet. Ze pakt je wel graag met twee handen en zo werpt ze haar ene kant en dan de andere kant vooruit net als bij het verplaatsen van een zware kast.

Tijdens het kruipen zie je hoe ze al probeert om er een voet en een knie actief bij te betrekken, zoals bij het klauteren op de trap. Het is de voorbereiding om straks op twee benen te gaan. Maar nu gaat het kruipend nog veel makkelijker en sneller…

The Queen

Er is veel te zien bij die koninklijke uitvaart in Londen! De manier hoe de kist verplaatst wordt: de dragers lopen allen met de buitenste voet tegelijk naar voren en dan de binnenvoet. De kist blijft daardoor op één hoogte. In zuidelijke landen is dat niet zo, daar lopen ze allemaal gelijk links/rechts. Je ziet dan dat de kist op en neer gaat, in tegenstelling tot wat we nu zien: rust.

Op de route Buckingham Palace naar de Westminster Hall was ook iets bijzonders te zien bij het marcheren. De passen zijn vrij klein, beweging wordt ingehouden en het hele cohort deint van links naar rechts. Het tempo suggereert rouw. 

Als er bij een vrolijker gelegenheid gemarcheerd wordt, zie je vooral de op/neergaande beweging. Het observeren van hoe verschillend het lopen kan zijn, blijft boeien en dan heb ik het nu niet over ‘the ministry of silly walks’.

Tradities…

De afgelopen twee dagen kijk ik naar BBC 1. Het is zo bijzonder om te zien hoeveel tradities en ceremonies er in ere worden gehouden in Engeland. Al eeuwen lang! Hoeveel verschillende uniformen zouden er zijn en hoe vaak zouden ze zijn aangepast aan het postuur van telkens weer een nieuwe drager? Hoe vaak zouden al die mensen oefenen om zo keurig in de maat te lopen?

Mijn oog viel op een jongetje dat een bosje bloemen van zijn moeder kreeg om neer te leggen bij alle andere bloemen. Hij liep erheen, maar ging terug naar zijn moeder om het elastiekje eraf te laten halen. Vervolgens legde hij de bloemen één voor één op een zorgvuldig gekozen plekje.

Mooi om te zien hoe zo’n kleine jongen heel spontaan zijn eigen invulling geeft aan die rituelen. 

Bijzondere dingetjes…

Vandaag kreeg ik een bijzonder cadeautje: een ruggekrabbertje. De vriendin van wie ik het kreeg, viste er zelf een uit haar tasje en demonstreerde hoe je het steeltje uitschuift om op het bovenste stukje van je rug te kunnen krabben met dat mini-harkje.

Ik ken wel de badborstel met een lange steel, veel minder elegant dan dit drietrapsdingetje voor in je tas. Dit valt in de categorie van het sigarettenpijpje, dat weliswaar in onbruik geraakt is omdat we niet meer roken.

Het sardineschepje, het opvouwbare leesbrilletje, het parelmoeren poederdoosje, misschien de schoenlepel, het vlinderdasje en de leren stukken op de elleboog van een trui… er hoort vast nog meer bij!