Het is weer zover. De Kei-week is geweest, Gronings Ontzet en de laatste dagen Noorderzon Festival.

Beginnende bruine blaadjes, spinnenwebben en de laatste pruimen voor jam en pruimentaart.

Voorjaarsbollen bestellen en plannen maken voor het komende seizoen. Zoals ieder jaar ook nu: het nieuwe-schriftengevoel!

De Oost-Indische Kers stond wekenlang uitbundig in bloei en zorgde voor een goed gevuld voortuintje. Tot het verval toesloeg. Tijd om er wat aan te gaan doen.

Terwijl ik aan het snoeien en wieden ben, spreken verschillende voorbijgangers me aan met complimenten over hoe mooi het de afgelopen maanden gebloeid heeft.

Dus als je behoefte hebt aan positieve waardering: ga aan de slag met een geveltuintje!

Veel mensen hadden het over de zonsverduistering. Heb jij al een speciaal eclips-brilletje? Ja, ik heb er nog eentje van de vorige keer. Maar die leende ik uit aan iemand die het fenomeen nog nooit aanschouwd had. 

Wij keken in de tuin niet naar de zon, maar naar een blauwe lucht met witte schapenwolkjes.

Het werd langzaam donkerder, de witte wolkjes verdwenen in de blauwe lucht. Toen ik me vooroverboog, floepte de lichtgevoelige tuinlamp aan. Daarna werd het lichter, de wolkjes kwamen weer tevoorschijn en de tuinlamp reageerde nergens meer op.

Daar naast de vijver zitten ze: twee duiven. Een witte en een bonte.

De bonte zoekt toenadering. De witte kijkt de andere kant op. De bonte houdt aan. De witte kijkt terug. De bonte kijkt nu de andere kant op…

Zou het toch nog iets worden tussen die twee?

De appelboompjes in de tuin ogen dit jaar veelbelovend. De appeltjes hebben weliswaar nog een schutkleur (groen) en vallen amper op tussen het (groene) blad. Maar hoe langer je kijkt, hoe meer appeltjes je ziet. 

Aan de zonzijde komt er langzaam een glimp van kleur tevoorschijn. Het doet denken aan de blozende appelwangetjes op de schilderijen van Pierre-Auguste Renoir.

De appeltjes zijn alleen nog niet zover, de zon moet ze nog een tijdje bijblozen.