Er zijn momenten dat je moet wachten. Wachten tot de tijd rijp is. Of gewoon je beurt afwachten in een winkel of wachtkamer.

Merkwaardig hoe de tijd dan soms erg traag lijkt te gaan, terwijl de tijd ook voorbij kan vliegen.

Dat wachten lijkt passief, maar ergens bij stilstaan is een activiteit. De uitwendige beweging is naar binnen gekropen om vanzelf weer naar buiten te floepen als de tijd rijp is.

Niet alleen het huis heeft bewoners, ook de tuin. Denk aan regenwormen, pissebedden en vergeet de slakken niet.

Wanneer er een appel uit de boom valt, moet je er snel bij zijn. Vóór je het weet, stort dat gedierte zich op de appel, alsof ze op het valmoment gewacht hebben om die appel voor zich op te eisen.

Wanneer er komende zondag een appel valt, vertel ik ze dat het dierendag is en dat ze zich te buiten kunnen gaan. Een dagje luilekkerland…

Thuisgekomen na de film over de Gaulle pak ik mijn tekenspullen:

Zó gaat hij voorwaarts met een doelgerichte stap.

Een film die niet alleen historisch, maar ook motorisch interessant is.

Onze appelboompjes hebben zich er jarenlang op voorbereid, met een beetje bloesem en nauwelijks vruchten.

Maar dit jaar is het zover: de takken hangen krom van de appels. Joekels zijn het.

Het vergt veel zelfdiscipline om niet iedere dag te ontbijten met appeltaart.

Er is een televisiereclame voor gehoorapparaten, waarin de audicien iemand te woord staat via een klassieke telefoon, met een hoorn die met een krulsnoer met het toestel verbonden is.

Wat ouderwets dacht ik… Zou zijn telefoon ook nog een draaischijf hebben?

Je kunt bij hem langs om advies te krijgen over de laatste hoorinnovaties…