Verkeren

Het fietsen door de stad verandert snel. In de eerste corona-tijd was het bijna angstig stil en rustig, maar prettig om op de fiets een boodschap te gaan doen. Intussen nemen de studenten de stad weer in. Je moet opletten, want er wordt weer rechts ingehaald om maar iets te noemen.


Voetgangers steken gedachteloos de weg over ook zonder even om te kijken of er misschien iets aankomt. Verrassend om met een meisje van bijna zes naar buiten te gaan en haar horen zeggen: ‘Je moet eerst naar links, dan naar rechts en dan wéér naar links kijken. Als er niks aankomt, mag je oversteken…’ En dat deden we ook!


Er is een nieuw fenomeen: de elektrische scooter. Het verkeer wordt geluidloos. Ik kan toch niet ontkennen dat ik nog altijd erg vrolijk word van het gepruttel van een solex of een 2CV die af en toe voorbijkomt. Ja, voorbij…

Ruggen

Een mevrouw op een elektrische fiets stuift me voorbij. Opvallend hoe bewegingsloos haar rug is, alsof ze gewoon thuis naar de tv kijkt met haar rug tegen de leuning van een keukenstoel. Haar benen maken rustig hun rondjes zonder echt te trappen. Ze draait voor de show nog wat met haar benen en haar fiets doet alsof het een brommer is zonder geluid.

Wanneer ze het zadel ‘te hoog’ zou zetten en haar benen moeten reiken naar de trappers, dan zal haar onderrug wat actiever mee doen. Bij flink doortrappen, zoals bij de heuvel op of bij flinke tegenwind – de elektrische hulp uitzetten – dan komt de voorwaartse beweging, meestal met een royaal gebogen rug, ook door.

Op een elektrische fiets loop je het risico om die specifieke bewegingen te missen, tenzij de vermoeidheid toeslaat bij een lange tocht of als de batterij voortijdig leeg is…

Warm

Met dit warme weer is het prettig om vroeg te ontwaken net als de kippen. Niet zo vroeg (zie stukje vorige week) wel redelijk vroeg om in de overgebleven koelte van de nacht de dag te beginnen.


Ik fiets naar de bakker door het Noorderplantsoen. Onze bakker is naar Frans voorbeeld vroeg geopend, door de week al om 7 uur ‘s ochtends. Het Plantsoen is nog in ruste, een enkeling laat de hond uit en er is een klein groepje sportievelingen zich aan het afbeulen. ‘Vooruit jongens, nog één minuutje!’ hoor ik de trainer roepen.

Er zit nog niemand in het gras of op het terras bij de vijver. Alleen zij is er en zit rustig in het zonnetje te genieten. Ik zie haar altijd zitten op dat enige plekje met zon tussen de schaduw van de bomen, het is het beeld van Mattheus Meesters: De Zonaanbidster wordt zij genoemd.

Ritme

Iedereen heeft gewoonten en ritmes. Neem het waak-en slaapritme. Er zijn matineuze types en langslapers. De een gaat vroeg naar bed en de ander juist weer niet. Er zijn mensen die veel slaap nodig hebben en mensen die aan weinig slaap genoeg hebben.


Hoe duidelijk dat is, merk ik aan den lijve. Vroeg opstaan (en wat is vroeg?) is niet mijn ding om het maar zo te zeggen. Ik vond een briefje van mijn moeder met instructie voor mijn oma toen ik daar als baby ging logeren: ’Voorzichtig wakker maken, in een lauw zitbadje zetten anders is ze niet te genieten!’


Ik moet bekennen dat het zitbadje te veel tijd kost, maar rustig ontwaken is wel iets wat voor mijn omgeving belangrijk is om te weten…

Nog meer fiets…

Op de reguliere fiets met handremmen zit je weer anders dan op een swapfiets. Er zijn elektrische fietsen om echt snel te gaan, maar er zijn er ook die het vervoeren van zware tassen met boodschappen wat lichter maken. De racefiets, crossfiets, de loopfiets of ligfiets het lijf past zich aan.

Er zijn ook driewielertjes en driewielers. Waterfietsen en tandems. Nederland is bij uitstek een fietsland.

Mijn Franse vriendin moest ooit erg lachen toen ze hier een oud dametje met een hoed op en handschoenen aan zag fietsen: ‘Bij ons zie je alleen mannen op een fiets! Wel een racefiets en niet als vervoermiddel, maar om te sporten!’ Zijzelf introduceerde de ‘bicyclette hollandaise’ in haar dorp! Trouwens in Parijs zijn intussen ook fietspaden en huurfietsen gekomen.