Blikvangers 4

Nog meer benen! De bijbelse verhalen hebben voor veel inspiratie gezorgd. Aan het begin van de 14e eeuw schilderde Giotto in de Scrovegni Kapel in Padua.

Er is veel te zien in die kapel. Toch blijft de afbeelding van Jonas in de walvis me het meeste bij. Die spartelende beentjes!

Bij het zien van ‘de engel verlaat de familie van Tobias’ (zie het blog van vorige week) denk ik meteen aan de benen van Giotto’s Jonas. Misschien omdat we benen toch eerder koppelen aan het dagelijkse staan en gaan dan aan het frivole bewegen in de lucht…

Blikvangers 3


Het Rijksmuseum toont momenteel ‘Alle Rembrandts’ en dat zijn er heel veel!

Ik beperk me tot twee zalen met etsen. Het is bijzonder dat zoveel kleine stukjes papier bewaard gebleven zijn. Al die gezichtsuitdrukkingen en hoofddeksels! Je kunt er heel dichtbij staan en goed kijken.

Bijbelse verhalen waren in die tijd ook een bron van inspiratie. Serieuze afbeeldingen, maar ook eentje met humor. De engel verlaat de familie van Tobias. Je ziet alleen nog de benen van de engel met het geflabber van gewaden.

Bij de kapper

Bij de kapper zitten we op drie stoelen naast elkaar en voor een spiegel.
Ik kijk opzij en zie de beide andere dames zitten met spul in hun haar. De ene zit onder een soort lamp, de ander heeft een grappig mutsje op. Ze hebben allebei donker haar.

Ineens zie ik dat ze allebei donkere kapmantels om hebben, mijn kapmantel is lichtgrijs, volgens de kapper lichtblauw.

Wat grappig, flap ik eruit, we hebben alledrie een kapmantel passend bij ons haar. Ik vergeet te vragen of hij voor blondines misschien iets in het geel heeft…


Ogen

Ogen zijn een soort handjes wanneer je naar een vast punt kijkt om je evenwicht te bewaren staande op één been.

Op het perron, of waar we ook wachten, kijkt er nog maar een enkeling om zich heen. Niemand balanceert op één been. De blik wordt vastgehouden door het mobieltje in de hand.

Is dit nu verstarring of meegaan in de tijd?


Koffie en thee


“Koffiepauze moet je plannen!”, heb ik ooit iemand horen zeggen. Inderdaad, om 10 uur geen afspraken maar een halfuur koffiepauze. Tijd om van de Hesselink koffie te genieten!

De theepauze ‘s middags? Op de een of andere manier komt het er zelden van. Voor thee heb je veel meer tijd nodig, zowel om het te zetten als voor het afkoelen voordat je het kunt drinken. Met een zakje wat hengelen in warm water is geen thee, maar water met een kleurtje.

Een van de geneugten van pensioen is dat je bijna elke middag de tijd hebt om échte thee in een voorverwarmde theepot te zetten en dat je ervan kunt genieten. Er is nog iets aparts met thee, twee kopjes en niet te lang na elkaar… Dan is de thee namelijk op z’n lekkerst.