Atlas heb ik al een paar keer genoemd. Veel informatie geeft deze site: www.gewina.nl

Vandaag besloot ik om naar  handen van de verschillende Atlassen te kijken en ik werd gepakt door een afbeelding uit 530 voor Chr. (Vaticaans Museum).  www.theoi.com

Atlas staat er samen met Prometheus op. Omdat ze allebei een straf moeten ondergaan? Opvallend is dat ze beiden de linker lichaamshelft naar voren gewend hebben; een houding die ik ‘verstilde telgang’ zou willen noemen. Atlas heeft zijn linkerarm omhoog en naar binnengedraaid, met zijn vingertoppen heft hij het hemelgewelf op. Met zijn rechterhand lijkt hij zijn heup (dat mooie rondje op de originele afbeelding geeft precies aan waar het scharnierpunt zit!) naar voren te willen houden om recht onder het te dragen gewicht te staan. Misschien ook wel om met die hand een vast punt te maken, waardoor zijn rechterschouder in stabiel contact blijft met het hemelgewelf. Het is opvallend dat het hemelgewelf niet een duidelijke bol is zoals we dat van Atlas van het Paleis op de Dam kennen. Bij die oude afbeeldingen weet je nooit of het de symboliek is of dat de techniek van het verbeelden nog in de kinderschoenen staat.

De linkervoet van Prometheus staat trouwens ook verder naar voren geschoven ten opzichte van zijn rechter. Ik moest even denken aan die foto uit de Congo zie weblog “Vakantie in de stad”: www.noorderlicht.com De foto van H. Brepoels, 1928, © KMMA Tervuren: Bokuma. Straf voor overspel. Pijl door been in houten blok gestoken. Ook die vrouw zit met haar linkerkant naar voren gewend. Puur toeval of doen wij dat allemaal in vergelijkbare penibele situaties?

Terug naar de handen van deze Atlas. Als je denkt in bewegingspatronen, dan bewegen die armen in precies het tegenovergestelde patroon van elkaar. Min of meer vergelijkbaar bij iemand die viool speelt of bij iemand die touw trekt. Op het tekeningetje van de touwtrekker zie je dat hij hangt en zijn totale lichaamsgewicht in zet. Hij zet zich af met zijn voeten en zal achterover vallen als zijn tegenstander het touw plotseling loslaat  Nu zou het ook zo kunnen zijn, dat hij op het punt van verliezen staat omdat hij naar voren getrokken wordt en zich met zijn voeten schrap zet.  Een kracht van voren is weer anders dan een kracht van boven, trekken is ook anders dan duwen of stoten. Die Atlas van 530 v. Chr. doet het wel slim om zijn bekken precies onder zijn last van boven te plaatsen!

In een eerder stukje (Hermes vervolg / 21 juni 2010) memoreerde ik dat er een tijd was dat ik gespitst was op atlassen. In atlassen kijken is iets anders naar Atlas kijken. In deze tijd van het jaar raadpleeg ik frequent mijn Wereld Bosatlas: (www.bosatlas.nl) om te zien waar al die lieve mensen waren toen ze aan me dachten.

Een atlas heeft een relatie met ATLAS, de god die de wereldbol op zijn nek draagt. ( http://nl.wikipedia.org/wiki/Atlas_(mythologie) )

Door mijn beroep ben ik geïnteresseerd in hóe hij dat doet! Als je eenmaal op zoiets gericht bent, dan ontmoet je Atlas vanzelfsprekend vaker dan anders het geval zou zijn. Ik ging ooit eens met een blond iemand naar een concert en die zei: ‘Er zitten maar twee blonde mensen in het hele orkest.’ Zo lette iemand anders op het aantal vrouwen ten opzichte van mannen zonder dat onderscheid van haarkleur. Niettemin maken die opmerkingen maken me alert op iets waar ik zelf nooit aan zou denken. Sindsdien kijk ik voor de aardigheid wel eens hoe die verhoudingen liggen.

Terug naar Atlas. Dit keer geen tekening of een afbeelding. Het is veel leuker om hem zelf tegen te komen! Let dan op hoe hij de wereldbol draagt. Heeft hij zijn rug eronder gezet? Wat doet hij met zijn armen en zijn handen? Gaat hij gebukt onder zijn last of heeft hij in de gaten hoe hij minimaal last van zijn last heeft? Waar staat dat beeld? Wat heeft Atlas te maken met het gebouw waar hij op staat? Boven op gebouwen zijn tot nu toe een voorkeursplek in mijn beleving.

Ik had al een tijd geen nieuwe Atlassen meer gezien tot eergisteren in Utrecht! In vakantietijd is er tijd voor bijzondere afspraken: we maakten een rondvaart. Ik heb gemerkt hoe leuk het is om een stad vanaf het water te zien. De tijd gaat zoveel trager, je ziet meer en je waant je met gemak in andere tijden. Na de drukte van de Utrechtse Oude Gracht voeren we door de bijna verlaten Nieuwe Gracht. Ineens daar was hij hoog boven ons en torste zijn last: ATLAS!
Mijn fototoestel lag thuis maar leve het internet. Met een beetje geduld, passend bij de sfeer van de Nieuwe Gracht, komt uiteindelijk Atlas in beeld: www.youtube.com

Zomers hebben al heel lang een vast patroon.
Voor mij is de zomer pas écht zomer, wanneer het tennistoernooi op Wimbledon begonnen is…….

en…………..de Tour! Wij, kijkers, zitten min of meer ook op de fiets en fietsen hard mee.

Daarna een beetje leegte en dan komen de Zomergasten. In Groningen maakt de zomer een culturele omslag naar het Peter de Grote Festival (www.peterdegrotefestival.nl), de Zomer Jazz Fietstour (www.zjft.nl ) en Noorderzon (www.noorderzon.nl). Lichaam en geest vinden elkaar weer, van intensief buiten bezig zijn naar meer de activiteiten onder dak, soms zittend op harde banken.

Wat de meeste mensen niet weten is dat wielrenners ook hard, maar comfortabel hebben gezeten: www.photoplaza.nl/lindolfi

Hebben we wat aan die ervaring van wielrenners? Er is nog een maand om dat persoonlijk te testen!

Warm zomerweer. De stad is leeg, de studenten zijn weg, ook even geen chocola. ( www.bonbonatelierluca.nl) De stad is voor toeristen en voor thuisblijvers die hun stad met andere ogen zien.

Noorderlicht* trekt me naar binnen. Er is een bijzondere expositie van foto’s uit voormalig Belgisch Congo.  (*www.noorderlicht.com)  Altijd als ik daar naar binnen stap, waan ik me in een andere tijd en in andere wereld: weg uit het alledaagse. En dan die foto’s……………..

Iemand vertelt dat het maken van zo’n foto toen een kwartier duurde. Zou dat een reden kunnen zijn dat de mensen op die foto’s zo prachtig staan, zitten of iets doen, al zijn er gruwelijke taferelen bij. Gedroeg de mensheid zich toen anders dan nu? Daar in de Congo was het warm, maar hoe stijlvol presenteren al die mensen zich! Niks uitgezakt, ingezakt, overstrekt of hangend.

Het kijken naar houding en beweging blijft fascinerend.

Kijken en zien met een bijzondere blik kan ook in deze vakantietijd met een fietstochtje naar ’t museum in Eelde*: penningen van Guus Hellegers.      *www.museumdebuitenplaats.nl

 

Dat vogelnestje van vorige week bleef bij me hangen van binnen. Hoe maak je een vogelnestje?  Hoe ziet het eruit? Wat is het verschil met een zwaantje in de ringen? Is het soms een andere manier van uitdrukken hoe je dubbelgevouwen hoog boven de grond iets in de ringen doet? Een vogelnestje was iets ingewikkelds op kop en dat kan natuurlijk niet in bad of toch wel?

Ik heb geen ringen, maar wel een bad en omdat ik liever in bad zit dan aan de ringen hang, tekende ik mijn pogingen om toch iets te doen waarvan je als kijker meteen zegt: ‘ja, natuurlijk dat is een vogelnestje in bad!’ Het vraagt alleen wat aanpassingen, zoals een snorkel, een beetje rek- en trekwerk en vooral rustig blijven doorademen.

Soms is het goed om de dingen ook van een andere kant te zien, dus niet ruggelings maar buiklings in het bad. Daarmee in de weer zijnd, stond de badkamer grotendeels blank.

 

Uiteindelijk ben ik erg tevreden uit het bad gestapt, heb mijn badjas aangedaan om bij te komen van dit alles in een gemakkelijke stoel.

Behalve dat ik er plezier aan gehad heb om me voor te stellen hoe een mens deze kunsten allemaal voor elkaar krijgt, kan ik mijn volgers aanraden om dit alles goed en aandachtig te bekijken. Er is hier in Groningen bij Bewegingswetenschappen onderzoek gedaan dat als je je een beweging goed kunt voorstellen dat er ook in het brein van alles geactiveerd wordt. Lees: je beweegt zonder uit je stoel op te hoeven staan! * Dit is erg praktisch en bovendien het scheelt veel dweilen, want dat al die kunsten die ik tekende onder de noemer ‘waterballet’ geschaard worden, is duidelijk.

* U kunt dit vinden in het boek ‘De geboren aanpasser’ van Theo Mulder: www.nnbh.com