In Gdansk viel me een variatie van voetgangerslichten* op. De vorm van het hoofd is geen bolletje, het is een dwarsliggend ovaal bovenop een figuurtje.

Het rode figuurtje staat in een evenwichtspositie. Het hoofd breed afgebeeld, is niet zo gek wanneer je bedenkt dat we liggend in rust altijd kort en breed worden. Een groot en breed steunvlak nodigt uit tot ontspanning. Zo’n ontspanningsmoment lijkt hier ingelast te zijn: je hoeft niks, je mag wachten, de sleur van dagelijkse actie wordt onderbroken.

Het groene figuurtje zet zich in beweging met een voet, die het afzetmoment laat zien. Er is sprake van een duidelijke actie, ook al ontbreken de kniegewrichten. Een klein steunvlak. Actieve armen vallen op. Door het ene been wat vooruit gezet wordt, volgt de andere arm in de bewegingsrichting naar voren. Echter het hoofd verandert niet van vorm, zoals de aerodynamische helm van een wielrenner dat juist wel toont om snelheid te ondersteunen.
Bij dit voetgangerslicht blijft het hoofd breed. Puur vanwege het koesteren van een blik die breed moet zijn uit veiligheidsoogpunt?

*zie: 28 mei 2011

Er zijn van die momenten, dan wil het niet. Niet vooruit te branden, geen fut om ook maar iets te gaan doen, alles is in de achteruit…en dan ook nog die donkere dagen voor Kerst!

Wat dan wel eens wil helpen, is een muziekje aanzetten. De beweging van een liedje, je helemaal verliezen in het dramatische van een opera, een uitbundige toeter of wat je dan ook: het gaat in je lijf zitten! Je springt pardoes uit je stoel en galmt uit volle borst mee. Voor je er erg in hebt loop je te dansen door de kamer. De energie is er weer, weg met die somberheid en lethargie: met de muziek mee!

Als klein meisje keek ik altijd naar de schoenen van Sinterklaas. Zwarte rijlaarzen, zwarte of bruine mannenschoenen van een neutraal soort, zelfs sandalen met dikke sokken, maar ook rode pantoffels zoals de mijne… Soms leken zijn voeten veel groter of juist kleiner dan de vorige keer en bovendien waren die schoenen niet altijd even glimmend gepoetst.

Keek ik destijds misschien uit verlegenheid naar zijn schoenen, ik betrap me nu op de gedachte: hoe hebben al die Sinterklazen zich voortbewogen op dat uiteenlopend schoeisel? Zou het soort schoen invloed gehad hebben op zijn manier van lopen? Meer of minder waardigheid, stijf of nog soepel voor zijn leeftijd, waggelt hij bij het langzame lopen of blijft hij in balans> Zijn die schoenen scheef afgesleten en past dat bij zijn loopje?

Gelukkig zijn er nog een paar dagen om Sint in al zijn gedaanten te beschouwen voor hij weer naar Spanje vertrekt…

Teruglopend naar huis loopt een lange jongen voor me op het trottoir. Hij heeft een bal bij zich. Hij begint spelletjes te doen met die bal, tegen zijn ene knie en tegen de andere, op de punten van zijn schoenen en met allerlei variaties weet hij de bal aan de praat te houden terwijl hij blijft doorlopen.

Ik hou mijn pas wat in om te zien wat hij allemaal verzint zonder de bal te verliezen. Wat me opvalt is dat zijn bovenlijf eigenlijk niet zo heel erg meedoet, beetje krommig en zijn armen blijven wat strak naar achter getrokken.

Aan het eind van de straat, vlak voor het oversteken, vangt hij heel soepeltjes de verder omhooggetrapte bal op met zijn handen. Ik geef hem een compliment dat hij zolang die bal aan de praat heeft kunnen houden, hij lacht me toe en bedankt me. Zegt vervolgens:’Dit is wandelen voor jongeren, mevrouw!’

Ook een bed of behandelbank kan soms omhoog en omlaag. Aangezien we over het algemeen niet willen blijven liggen, komen we van dat bed of bank af.

De wekker gaat! Help, paniek en met een sprong het bed uit…

Dansers doen het efficiënt, buigen een been, pakken onder de knie vast en komen met het been wat zich strekt mee omhoog.

Kleine kinderen, waarbij in verhouding het hoofd nog te zwaar is tot het onderlijf, zullen altijd via een draai omhoog komen. Héél efficiënt! Iedereen, die wel eens rugpijn gehad heeft, gaat dat door de omstandigheden gedwongen weer op die manier doen of worden erop geattendeerd om het zo te doen…