Een werktafel met een pc die hoog/laag kan om eraan te staan/zitten…ja, die bestaat! Achter de computer zoals een calligraferende monnik de nodige eeuwen geleden?

 

Juist dat actieve staan zorgde ervoor – naast een flinke dosis geduld, tijd en concentratie – dat die monniken een stabiele hand hadden om de uiterst dunne lijntjes te kunnen trekken en minuscule vlakjes in te kleuren. Ze stonden niet urenlang achter elkaar, dat calligraferen werd afgewisseld met bezigheden zoals bidden, zingen, brevieren, wat licht tuinwerk misschien, een maaltijd, slapen (tussendoor een echt trappistenbiertje?).

Computeren krijgt een speciale dynamiek, wanneer je staand en zittend beeldschermwerk afwisselt. Dat dynamische ontbreekt wanneer je uren achterelkaar achter een beeldscherm blijft zitten. Zowel voor je lijf als voor je hoofd blijkt die afwisseling prettig te zijn…

Niet blijven zitten of liggen, maar in de benen komen. ‘ Sta op, ga wat doen!’ zeggen we tegen onszelf of tegen iemand in de wetenschap dat je je altijd prettiger voelt, wanneer je wat gedaan hebt en niet bent blijven hangen in een sfeer van lethargie.

Reclameplaatjes van de zogeheten ‘sta-op’ stoelen prikkelen altijd mijn fantasie en ik stel me dan voor hoe je dan vanuit je stoel op je voeten gelanceerd gaat worden, zoals een raket die de ruimte in geschoten wordt.

Er is een groot verschil, namelijk de snelheid en de richting. Niet de ruimte in, maar subtiel een landing met de voeten op de grond. Voeten die meer druk op de zolen krijgen door het gewicht wat er langzaam op komt te rusten, de functie wordt aangesproken. Heel letterlijk: sta op en wandel!

Kleine kinderen willen zelf hun schoenen aantrekken en meer dan alleen dat. Het kost soms tijd, vreselijk veel tijd om alles zelf te doen, de missers te incasseren en dan toch stug doorgaan. Toch doen we het: het geeft zoveel voldoening als het gezwoeg iets oplevert.

Een doos met kweeperen lacht me toe. De verwerking is meer een kwestie van tijd dan het werk zelf. Urenlang zachtjes koken, door de roerzeef, in een doek het sap laten uitlekken en dan tot slot het sap koken met suiker en het in potten doen. Het etiket erop met de datum en dan dat eerste toastje met kweeëngelei, niet te dun of te dik, de juiste zoetheid…dat is de kroon op het werk!

Zo gaat het met alle trainingen of welk leerproces dan ook. Geduldig herhalen van dezelfde bewegingen of handelingen, uitzoeken of je iets efficiënter kunt doen. Waar wringt de schoen dat iets niet gaat zoals je dat kennelijk in je hoofd gezet hebt. Moet het uit je hoofd? Soms heb je iemand nodig, die alles op een andere manier in beweging brengt…

In de tram zit je hoger dan in een auto of op de fiets. Je blik valt sneller op ornamenten waarmee gebouwen versierd zijn. Ik vraag me af, hier in Amsterdam, hoeveel van die balkonnetjes gedragen door sterke lijven er aan me voorbij zullen gaan… Hebben wij die wel of komen die alleen in het buitenland voor? Is ons cultureel erfgoed zo rijk?
Vroeger torsten mensen veel meer op hun schouders en hoofd dan nu. Ook bij de constructie van bouwwerken van nu zie je die caryatiden niet meer.

Door iets op het hoofd te dragen ga je vanzelf kwieker staan en lopen, die ornamenten spiegelen dat. Laten we vooral zuinig zijn op ons erfgoed, kortom: joyeus rechtop!

‘Buik in, borst vooruit en trek je schouders naar achter! Vooruit: rechtop!’

Helaas wordt dat nog altijd zo gezegd. Met die bewoordingen wordt de buitenkant, de vorm, aangesproken en niet de binnenkant van de aangesproken persoon. De werkelijke bedoeling is veel vriendelijker dan het bevel: ‘ Rechtop!’ Wanneer het slome aanzien omgezet wordt in een actief voorkomen is dat prettiger om tegenaan te kijken, bovendien is dat voor de persoon zelf op termijn minder vermoeiend. Die ontdekking moet dan vermoedelijk nog gedaan worden.

 

Rechtop-zijn betekent overigens niet dat de achterkant plat moet zijn, want we hebben onze natuurlijke welvingen. Nog een misverstand is dat strekken synoniem is met extreem uitrekken en dat vastzetten inclusief de adem.

 

We steunen op onze voeten of op de zitbeenknobbels, maar stoelen hebben leuningen. Die zijn ervoor om steun te bieden. Even achterover leunen en steun nemen of dwarsgezeten op een stoel de armleuningen benutten, kan heel actief zijn en een moment van overdenking en bezinning bieden.