Hoe herkenbaar is het vage gevoel van irritatie, soms op het randje van nalatigheid, dat acuut kan omslaan in actie?

Wazig zien, de ondertiteling van een film niet goed kunnen lezen. Een lange tijd nog denken dat die film me niet echt kan boeien, dat ik mogelijk moe ben, of mezelf voorhoud dat ik liever luister omdat het goed is voor mijn begrip van het Engels. Ineens is het me duidelijk dat het onderzoek van een opticien wel eens wat op kan leveren: ik maak een afspraak voor een oogmeting.

Dingen kwijt zijn en al zoekend ruim ik mijn hele huis op. Te veel binnen gezeten en dan die onstuimige behoefte aan frisse lucht om vervolgens op de fiets te stappen en uren weg te blijven.

Mijn iPadje wil een update en het lukt niet omdat er te veel opstaat wat ik er niet afkrijg. Mijn geduld om het zelf uit te zoeken raakt op. Tijd om op zoek te gaan naar iemand die er wel kaas van gegeten heeft…

Helemaal onderaan ons lijf is de voet op een bijzondere manier meer of minder haaks aan ons opgerichte lijf verbonden door de enkel. Voeten zijn praktisch als voetstuk en bovendien zijn voeten erg handig wanneer we ergens naar toe willen gaan.

De beeldhouwer Giacometti lijkt vanuit de voet een heel lijf omhoog te trekken. Bijna alsof hij de achillespees beetgepakt heeft en vanaf de hiel naar boven er een heel lijf uit te voorschijn laat komen. Het is fascinerend dat een relatief kleine voet een heel lichaam kan torsen en kan verplaatsen. 

 

Die vliegende vogels landen op een zeker moment, maar hoe doen ze dat en waar? Op het land of in een boom, een vogelhuisje of in het water en wanneer het water bevroren is, op het harde ijs. Vogels met zwemvliezen tussen de poten, zoals eenden, ganzen en zwanen, komen heel anders neer dan vogels die ander soortige pootjes hebben en niet via het water ter aarde komen. Hoe landt een mens na een sprong? Kijk naar kleine kinderen die hun eerste springpogingen doen… Ze komen amper los van de grond. Je ziet ze eerder dieper naar beneden buigen. Het lijkt alsof we eerst het landen leren voor we ons los kunnen maken van de grond. Ergens vanaf springen, van een stoeprand, gaat makkelijker dan erop. Het is een aaneenschakeling van gewrichten die de klap opvangen, dankzij de coördinatie van spanning en ontspanning van spiergroepen. De draagkracht van voeten is erop gebouwd. Kijk naar het skelet: een voet lijkt op een sok met heel veel kleine botjes, die allemaal met elkaar moeten sporen om voor die draagkracht zorg te dragen. En dan heb ik het nog niet eens over de spieren, banden…

Een reportage over vogels op de tv fascineert me. Vogels hebben armen, die we vleugels noemen. Ze zetten daarmee hun vlucht in om er daarna niet meer mee te bewegen, ze drijven met hun vleugels op de lucht. Wanneer ik ernaar kijk willen mijn schouderbladen al bijna naar achteren trekken om armbewegingen zijwaarts breed in te zetten. Ik stel me voor hoe het is om zo’n condor te zijn. Vast anders dan een mus, merel of meeuw…  De schouderblad-bewegingen gaan in fasen door mijn armen tot in mijn vingertoppen, de brede beweging op en neer wordt ritmisch afgemaakt. Met een impuls omhoog en met een bijna zegenend gebaar terugdalend tot de volgende impuls doorkomt. Om het gevoel van zweven te krijgen moeten mijn benen in actie komen, zodat mijn armen ver uiteen gespreid mee mee kunnen gaan in flauwe bochten alsof er werkelijk sprake is van thermiek. Het grappige van het imiteren van vliegen en zweven is dat je vanzelf rechtop komt, je borstbeen heft en de wervelkolom strekt. Door zo heel veel breedte te ervaren, is de strekking van je lijf een cadeautje! Alles wat neigt tot krom trekt spontaan weg…

Bladeren verkleuren en vallen al. Er bloeit nog hier een daar een roos. De laatste rijpe tomaten. De woekerende oost-indische kers geeft nog kleur en er is een zonnetje… Het september-gevoel, zoals vroeger met nieuwe schriften, dient zich aan. Morgen is het maandag!