Er wordt altijd aangeraden dat je niet naar de grond moet kijken, maar de blik op vooruit of meer in overdrachtelijke zin: het hoofd omhoog! Niet op alle torens staan haantjes of kruizen als windwijzer. Op de Martinitoren in Groningen staat een paard. Op de toren van de Jacobikerk in Utrecht heb ik samen met een buurtbewoner de jacobschelp ontwaard. De windwijzer op het paleis op de Dam is een koggeschip. Op het gebouw van Beursplein 5 is ook een bootje te zien, dat bootje roept vragen op: een VOC schip of misschien alleen het schip als symbool?

Kortom het hoofd omhoog is veel meer de moeite waard dan naar beneden kijkend dubbeltjes zoeken, bovendien dubbeltjes bestaan niet meer en om een gelukbrengende cent te vinden moeten we naar het buitenland…

Er zijn dagen dat je behoefte hebt om leeg te worden van binnen en het stil te laten worden in je hoofd. Niks is dan fijner om naar zee te gaan en het geluid van de wind en de golven op je in te laten werken. Beetje slenteren over een boulevard, een visje eten en wat kijken naar mensen die zo’n beetje hetzelfde doen of zich juist uitleven in actie met een vlieger, een bal, een fiets of surfplank of wat dan ook.

Vrij onbewust staan we doorgaans in het leven, soms bedrijvig en soms wat rustiger. We zijn in een lijf gekropen en dat groeit mee door de tijd totdat we die jas weer afleggen.

We staan er slechts af en toe bij stil. Wat leven is, komt heel duidelijk naar voren in de beschrijving, die de schrijfster Marguerite Yourcenar over haar gestorven moeder gaf in ‘Dierbare nagedachtenis’.  

Zij beschrijft wat het lichaam van een gestorvene is geworden: een gesloten massa, geen uitwisselingen meer met de buitenwereld. Daarmee geeft zij heel duidelijk aan wat wij als levende mensen allemaal wel doen of kunnen doen! 

Confrontatie met de dood, maakt je wakker om vooral in beweging te blijven, iets te ondernemen, iets te bedenken, iets verzinnen, iets gaan doen en soms ook eventjes iets te laten…

Bij iedere bushalte, op het perron van een station, in de rij bij de kassa, in alle wachtkamers, je ziet wat ze doen, waar ze ook mogen zijn: zij wachten ergens op.

De een verveelt zich, de tijd duurt lang, de ander geniet van een moment van even rust en schakelt de tijd een beetje uit. Is wachten verloren tijd of benut je het toegeschoven lege moment voor een klein werkje?

 

Dit jaar wordt de Eerste Wereldoorlog herdacht. Het jaar 1914, het is nu honderd jaar later. Een losse knie, unverletzt, geht einsam durch die Welt… Die knie uit een gedicht van Christian Morgenstern* is niet te tekenen, dit filmpje op youtube* zegt meer. *aanklikken