Het regent, het is nat
Ik ga naar het zwembad

Nu snel het water in
Want anders word ik nat

Kijken naar de wolken heeft iets speciaals. Het roept een heel ander gevoel op dan wanneer je naar een boom of naar mensen kijkt. Wolken zijn nooit gelijk, een wolk is steeds in verandering, wolken doen een appèl op onze fantasie.

De wolk beweegt, blijf rustig liggen en alles trekt aan je voorbij…

Mijn oog valt op een plaatje achterop een tijdschrift. Drie mannen van achter met hun rug, voornamelijk de bilpartij, getatoeëerd. Het zijn Maori’s. Ik moet aan een andere reclame denken, vrouwen in badpak met gekruiste bandjes op de rug en badmutsen op. In eerste instantie zie je meer van hetzelfde, bij beter kijken is niemand gelijk!

Tatoes hebben een symboliek of horen bij specifieke traditionele achtergronden, dat gaat te ver voor dit blog. Hoe verouderen die tatoes? Gaat alles zakken, hoe ziet het er dan uit? Dan bieden die badpakken een betere camouflage.

Eerlijk gezegd vraag ik me dat soort zaken niet af. Ik kijk naar die gestalten, de bouw en hoe ongelofelijk veel verschillen er toch bestaan. Ieder mens heeft zijn eigen verhoudingen en manier van bewegen wat zichtbaar is in hoe het lijf zich gevormd heeft. Schouderbandjes en tatoe’s vallen uit het beeld.

 

‘Houding is een verstilde beweging en beweging is het gaan van de ene naar de andere houding’. Dat zei de beeldhouwer Auguste Rodin.
Camille Claudel attendeerde ons erop (in mijn woorden samengevat) dat je nooit de fout moet begaan dat je iets in beweging beschouwt alsof het stilstaat. De beweging vervormt. Het mooiste voorbeeld daarvan is een wiel. Herkenbaar voor iedereen.

Hoe zit dat nu met mensen in rust of in beweging? De kranten staan momenteel vol met foto’s van voetballers. Allemaal fracties van actie met het hele lijf. Je kunt het nooit nadoen en er een pose van maken. Je kunt het misschien wel navoelen. Het zou kunnen zijn dat je ineens spieren voelt waarvan je niet wist dat je ze had…

Niet altijd zelf de juf te zijn is heerlijk! Alleen daarom al doe ik af en toe een cursus.
Dit keer terug naar het bewegen van een baby van drie maanden oud. Nee, geen regressietherapie, maar beseffen hoeveel we ons eigen gemaakt hebben om te kunnen gaan en staan waarheen we willen. Bovendien: hoe deden we dat destijds?

Liggend op mijn rug de opdracht om op een zij te draaien. Hoe? Altijd op dezelfde manier? Welnee, er zijn legio mogelijkheden. Spelen met druk geven, afzetten, gewicht verplaatsen. Hoe bundel je je krachten van het lichaam als een totaliteit?! Niet alleen het draaien op een zij komt aan bod, stap voor stap alle fasen van het begin van de motorische ontwikkeling. Bewegingen gaan als water, het vloeit en het stroomt. De adembeweging krijgt de gelegenheid om zich te verruimen. Die ontwikkeling stopt nooit, maar blijft in verandering.

Al doende realiseer ik me weer wat een gedoe we achter de rug hebben en wat een geworstel dat is om in je eerste levensjaar te leren staan en lopen. Wanneer alles vanzelf gaat, sta je daar niet zo bij stil. Of toch wel zoals nu…