Deze week een foto. Mooie lijnen en veel hoeken, allemaal om dat minuscule spontaan opgekomen bloeiende viooltje beter uit te laten komen! Geluidloze muziek op een onverwachte plek.

Over violen gesproken…ik hoor mensen nogal eens zeggen dat de houding van violisten zo onnatuurlijk is. Is dat wel zo?! Wanneer je naar de bewegingspatronen kijkt, dan is er niets onnatuurlijks aan, mits iemand maar voldoende mobiliteit heeft en voldoende compensatiemogelijkheden kan aanspreken als dat nodig is. Wat wel opvalt is het asymmetrische. Een gedraaide houding van de romp naar links. Dat betekent dat je de tegenovergestelde beweging niet mag vergeten. Dat asymmetrische komt in veel bezigheden en beroepen voor. Eenzijdigheid dus. Om het bij instrumenten te houden: fluitisten en harpisten draaien altijd de andere kant op, naar rechts.
Er zijn neutrale bewegingen om voor jezelf uit te vissen wat je voorkeursdraai is en hoe je de moeilijke draai kunt vergroten om de makkelijke kant ruim te houden op termijn, want gewoonten pakken je ongemerkt in. Iets wat je nooit doet, verleer je en raak je kwijt.
De praktische uitvoering? Nee, dat gaat niet via een blog. Dat is praktijkwerk. 

En die ‘hoge positie op de e-snaar’? De linkerarm draait in z’n geheel ver door naar binnen. Nog steeds natuurlijk? Ja, kijk naar een van de afbeeldingen uit de Sixtijnse Kapel! Niemand zal zeggen: ‘wat ziet dat er onnatuurlijk uit!’ Dezelfde houding als bij een violist met een hoge positie op de e-snaar, alleen zonder viool!

Met wat zoeken op deze site: ze zit op het plafond, aan de rechterkant wanneer je recht voor het altaar staat.

In mijn tuin staan een morel en een sering. Ze groeien omhoog maar wel heel verschillend! Ik verbaas me hoe schuin de stam van de sering staat en dat de boom dan toch aan de uiteinden van de vertakkingen vol en rond in het blad staat en dit jaar bloeit met paarse toortsen twee aan twee. De morel is net een mens met breeduit wapperende armen met modieuze mouwen vol kleine blaadjes, straks versierd met die rode morellen.

Natuurlijk vergelijk ik meteen het menselijk rechtop-zijn met zo’n boom. Wij groeien niet naar het licht, al bewegen we ons op een zonnige dag doorgaans wel energieker dan op een druildag. Ook onze stam – de wervelkolom – kan hier en daar een bepaalde stugheid of beperking hebben, waardoor het kaarsrechte niet altijd mogelijk is: een opgerichte indruk kan zeker zichtbaar zijn. Ja, zo memoreerde Paul van Vliet ooit dat je met O-benen toch recht door zee kunt gaan!

Er zijn meer bomen zoals mijn sering, die daaraan gedacht moeten hebben toen ze in een straat geplant werden en gezamenlijk recht naar het licht toe groeiden, maar wel met lekkere scheve stammen.

In het theater of in de schouwburg krijg je soms een plek toegewezen waarmee je in eerste instantie niet blij bent. Achter een paal, een lang iemand of een hoofd met veel te veel haar. Jammer. Dat een plek pal vooraan op de eerste rij toch ook niet zo mijn voorkeur heeft, komt vooral omdat het sprookje van lichtvoetigheid bij dans dan absoluut weg is. Gehijg en gebonk op de vloer. Achterin de zaal heeft het publiek overzicht over het podiumbeeld en alle bewegingen lijken vanzelf te gaan. Vooraan zie je gewone zwetende mensen, die heel erg hun best doen om alles als vanzelfsprekend en natuurlijk te laten overkomen.

Toch zag ik ooit iets bijzonders op rij 2! Dansers houden balans niet door in hun enkels te wiebelen, zoals de gemiddelde burger dat heeft bij het staan op één been of bij het staan op de voorvoeten. Nee, ze houden hun balans in het grondgewricht van de grote teen. Anders gezegd, de grote teen draait een beetje. Zoiets zie je alleen als je vlak bij die voeten zit.

 

In het Muziektheater ging ik naar Die Walküre van Richard Wagner. Ja, op de eerste rij! Solisten bijna op schoot, dirigent en het orkest zo dichtbij alsof ik er deel van uitmaak. De muziek wordt bijna tastbaar in motoriek van de dirigent. Het – bijna onmogelijk om te volgen – verhaal komt over. Ik vergeet dat ik naar muziek luister. Het is de totaalimpressie van het Gesamtkunstwerk!
Niet door de tekst, maar door de klank kan ik al die deugden en ondeugden van de personages en de emotionele weerslag daarvan met al mijn zintuigen ervaren. Zoiets zindert nog dagenlang na…

Sinds een tijd fietsen er mensen op een manier dat je denkt: moeiteloos! Het zijn mensen met fietstassen in de stad. Ook buiten op een sportfiets zij gaat voorop, hij kan haar met zijn racefiets met moeite bijhouden. Een ouder iemand gaat je zonder moeite geruisloos voorbij, waarbij je in eerste instantie twijfelt aan je eigen conditie.

Het zijn de e-bike’s! De fietsen met trapondersteuning.

Nee, niet alleen mensen met weinig spierkracht hebben er plezier van. Woon je buiten de stad, heb je behoefte aan frisse lucht en wil je met de fiets naar je werk? Of hou je van fietsen maar kom je nooit veel verder dan de vaste rondjes? Er zijn veel meer redenen te bedenken dat een e-bike een uitkomst is.

Na bijna een jaar niet op de fiets is het verrassend dat na het eerste fietstochtje de kilometerteller 36 km aanwees. Ik had een prettig gevoel in mijn benen, een beetje blikken billen dat wel. Wel bijzonder wanneer je een bruggetje op fietst of tegenwind hebt dat je daar weinig van merkt. Destemeer respect voor mijn fietsmaatje die de ronde op eigen kracht deed zónder die ondersteuning van een extern accu-tje maar zelf op de pedalen trapte van een degelijke fiets, 20 jaar oud met een frame uit één stuk!

Er zijn momenten dan zie ik iets en raak acuut gefascineerd.
Ik zat in de tuin bij vrienden, zag hun hond – een boxer – zich oprichten om vervolgens in een drafje naar het van binnen komende geluid toe te gaan. Het dier bewoog zich met zo’n prachtig verende gang. Ja, ik wil haast zeggen: dansend op zijn poten, die twee aan twee gekruist, de romp op en neer lieten deinen. Muziek zonder geluid!
Hier in de stad zie ik veel mensen met honden aan de lijn voorbij komen, die honden worden uitgelaten. Een heel ander gezicht. Een enkele keer zie ik dat dansende, voornamelijk bij jonge honden.
Later met die boxer een ommetje in het bos. Hij liep los, hij bleef bij ons in de buurt, hij hield ons in de gaten. Dit uitgelaten worden is heel anders dan het stadse.

Ik ben niet de enige die hiervoor oog heeft. De Duitse schrijver Thomas Mann was een hondenliefhebber, hij noteerde het verschil wanneer hij zijn hond meeneemt voor een boodschap in de stad of wanneer ze het vrije veld ingaan.

Thomas Mann schreef de novelle Herr und Hund (in het Nederlands vertaald met Baas en Hond) waarin de verteller de bewegingen en het gedrag van zijn hond beschrijft en tegelijk de lezer laat weten, hoezeer hij in zijn gemoedsbewegingen met zijn hond verbonden is. Wandelen zonder hond – die tijdelijk in een kliniek is – geeft hem geen plezier.
Ik stel me voor hoe hij zich dan met of zonder hond beweegt… Mensen zijn soms net als dieren.