Een handje geven, de handen schudden, de helpende hand, de uitgestoken hand, de reikende hand, handenwringend, handig…

Een hand geven… Vandaag is het me opgevallen hoe verschillend mensen elkaar een hand geven. Een betrokken hand, een beleefde hand, een bemoedigende hand, een dominante hand of eigenlijk is dat een naar binnengedraaide afhoudende schouderbeweging om van bovenaf de ander naar beneden drukken. Een kleffe en een slap handje, een duidelijke hand en nog heel veel meer variaties.

Handen geven informatie door zonder woorden, maar ze zeggen genoeg!

 

In de tuin heb ik een stuk kippengaas rondom de appelboom gespannen, de gekweekte lathyrusplantjes hebben een klimwandje! Mooi om te zien hoe ze eigenlijk een primitieve vorm van handjes hebben om zich vast te klampen aan het dunne ijzerdraad. Hun lengtegroei heeft behoefte aan een steuntje en zeker straks wanneer de door mij verwachte bloemenzee meer gewicht zal geven aan de tengere steeltjes en stengels.

Ons skelet is behoorlijk steviger dan dat van die lathyrusplantjes. Wij kunnen ons bovendien verplaatsen, al schieten we even wortel bij elke stap om vanuit die voet balans te vinden met een lijf wat toch heel wat langer is dan het steunvlak, het contactpunt met de grond.

We observeren kleine kinderen hoe ze hun eerste stappen maken, maar omgekeerd vraagt niemand een vijftiger:’ Kruip jij nog wel eens over de vloer? En doe je dat dan op handen en knieën of op handen en voeten?’

‘De ijzeren eeuw’ is de titel van een serie uitzendingen op de televisie, waarbij we geconfronteerd worden met vergeten achtergronden over de dagelijkse dingen van nu.

Achtergronden en geschiedenis geven een bijzonder zicht op wat er nu speelt. Ik ben nog eens gaan snuffelen in de geschiedenis van mijn beroep. Fysiotherapie is van origine een ambachtelijk vak. Zintuigen gebruiken om goed waar te nemen en vaardigheden te ontwikkelen om iemand bij te kunnen staan wanneer er lijfelijk iets aan schort en het algemeen welbevinden verstoord is. Het gaat altijd om het in beweging blijven zonder verstarring, maar ook zonder de blik op oneindig en op hol te slaan. Aandacht voor het dynamische evenwicht.
Kortom daarvoor is kennis van het menselijk lichaam en van het bewegen nodig, daarnaast de kunde hoe ermee om te gaan en de kunst om daar vooral mee te blijven spelen.

Ervaringskennis en het uitwisselen daarvan (intervisie) is een niet vaak genoemd aspect van ons beroep: het zelf aan den lijve ervaren hoe een beweging of massage aanvoelt en wat het je doet. Opvallend is dat de oorsprong van veel oefenmethoden ligt in een beperking of een ongemak van iemand (of een naaste in hun omgeving) die met succes gezocht heeft naar een manier om ermee om te gaan. Zoveel mensen zoveel inzichten, daarom nooit zo’n visie klakkeloos overnemen, maar het gebruiken om zelf je eigen methodiek te ontwikkelen en dat bij te blijven sturen.

De laatste jaren is er sprake van een geleidelijke verschuiving van het directe ambachtelijke naar de meer theoretisch/wetenschappelijke kennis. Waarom werkt iets soms wel en soms niet? Er wordt gezocht naar verklaringen. Dat is werk voor wetenschapppers. Ik ben ervan overtuigd dat het wetenschappelijk onderzoek en het ambachtelijk praktische werk elkaar aanvullen, maar dat het verschillende beroepen zijn. Vastleggen hoort niet bij bewegen in praktische zin, dan is de beweging er uit!

Het concert wordt gegeven op oude snaarinstrumenten. Wonderlijk toch dat er aanvankelijk zoveel bijgeluiden zijn: krakende stoelen, ritselend papier, kortom de onrust van de bezoekers laat zich eerst horen.
De muziek zelf is minder luid dan we gewend zijn, dat vraagt om aanpassing. Nee, niet door het geluid te versterken. Het is opvallend dat tijdens het concert steeds meer mensen hun ogen sluiten en dat de nevengeluiden verdwijnen. Iedereen richt zich op het luisteren. Ik merk zelf steeds meer te horen en vraag me af waarom het applaus ook niet wat zachter kan…het is hard en staat in scherp contrast met het verfijnde geluid, waar ik net aan gewend geraakt ben.

Snaarinstrumenten geven geluid door het strijken met een strijkstok, te tokkelen met de vingers, maar ook beslagen als slagwerk met hand of stok. Het Spaanse temperament dringt door, niks geen verstilling meer maar pure heftigheid. In gedachten zie ik dansende mensen met hun hakken geluid maken, maar wanneer ik mijn ogen open zie ik dat die intense bewegingen niet in voeten, maar in dansende bewegingen van de rechterarm van de gambaspeler…

De besloten ruimte van een niet te grote oude kerk is een prachtige locatie voor een concert van Oude Muziek. Bij de entree is op de tussendeur van het halletje een emaille bordje bevestigd. Het ziet er oud uit; mensen moesten er kennelijk vroeger ook op geattendeerd worden dat voeten vegen onnodig dweilwerk scheelt.

Andere oplossingen: inloopmat of schoenen uit…