Ineens komt die bekende foto van Werner Bischof voorbij: de kariatiden van de Acropolis. Het bijzondere van deze foto is dat je de vrouwen, die de balken ondersteunen, van driekwart ziet, d.w.z. niet precies recht van achter of van opzij, maar schuin tussen twee vlakken in. Zo krijg je veel meer te zien hóe mooi ze staan. (Op anatomische afbeeldingen zie je of van voor/achter, van opzij of van boven/onder, nooit een mix zoals op die mooie foto.)

De vrouwelijke gestalten staan opgericht! Rechtop met een lange verticale lichaamsas: de enige manier om zo’n zware last te torsen met hun tors met het hoofd er boven en de benen eronder. Draaglast en draagkracht in balans.

De tand des tijds heeft toegeslagen; er zijn buizen tussen de dames geplaatst. Die geven de verticale lijn aan, de lichaamsas, die ze allemaal onzichtbaar van binnen in zich hebben.

 

Zij zijn een prachtig voorbeeld van de opdracht:’ Ga rechtop staan!’
Niks geen aantrekken van de schouderbladen of zich ophijsen met de armen, maar de wervelkolom verlengen naar boven én naar beneden toe. De adem houden ze niet in, ook al zijn ze van steen. Geen knieën op slot, al zie je hun knieën niet eens: de plooival van hun gewaden geeft het vermoeden hoe het bekken en benen verborgen zijn. Kortom zie de gratie van het opgerichte lijf!

Vandaag begint de Tour de France in Utrecht. Is dit een vluchtige herinnering aan het rampjaar (1672) toen Lodewijk XIV ons land binnenviel? Niks daarvan… het is gewoon een groots grensoverschrijdend evenement!

Bij warm weer is het uiterst verkoelend om op de fiets te stappen, bijvoorbeeld langs het water met af en toe wat beschutting van bomen. Wonderlijk genoeg kwam ik maar twee andere toerfietsers (geen renners) tegen bij mijn tourtje…

Er zijn dagen, die bijna onopgemerkt voorbijgaan, maar o zo waardevol zijn. Het zijn de dagen van niet druk doende bezig te zijn. Juist door het rustige verloop ontlenen zij hun bijzonderheid. Klusjes doen, wat rommelen, een kopje thee, een wandelingetje, gedachten laten komen en gaan, doen zoals kinderen die op hun rug in het gras naar de wolken kijken… en dan ineens komt de actie, die doorgaans vrij doelgericht is maar zonder dwang.

Dit soort dagen komen tot je tijdens een vakantie of door een griepje. Niet iedereen kan zich aan deze ogenschijnlijke ledigheid overgeven. Soms is het fysieke afbeulen een middel om die leegte te kunnen voelen en toe te laten. Ook zijn er talloze cursussen om je te leren ontspannen of om je met één ding tegelijk bezig te kunnen houden.

Nuttig? Nodig? Voltaire gaf het al aan in Candide: ‘Il faut cultiver son jardin.’

Op het podium van de grote zaal staat eenzaam een vleugel in het licht. Ik zit hoog op de laatste rij, de concertvleugel oogt nietig van zo ver weg.

De pianiste stapt doelbewust op het instrument af, haar beide armen bewegen mee door het vlotte tempo van haar stap: ze heeft zonder aarzeling ons, het publiek, wat te melden via haar instrument.

De zaal wordt stil. De zaal is stiller dan stil: er hangt een geconcentreerde spanning van stilte en aandacht wanneer Maria João Pires de sonate van Schubert speelt.
Zij laat de adembeweging in de muziek horen en voelen, de zaal ademt mee.
Denken gaat over in een gelukzalig voelen: ik ben er en ik ben er niet.

‘Soep tegen de kook aan houden, maar mag niet koken…’

Wat een spanning geeft dat! Alert zijn op het eerste bubbelen en dat mag dan net niet. Wat gebeurt er wanneer het vlakke oppervlak in beweging komt en enthousiast gaat bubbelen en borrelen? Het vocht verdampt en in plaats van soep ontstaat er een stevige saus. Dat kan de bedoeling zijn. Afhankelijk van wat er in je pan zit, kan de boel ook gaan schiften of de smaak verpesten bij het niet toegestane koken. (denk aan het smelten van chocola)

Niet alleen bij de menselijke beweging is subtiliteit vereist op sommige momenten, ook in de keuken kan beweging om speciale aandacht vragen!

Soep trekken van verse tomaten mag zowel tegen de kook aan zijn als heel zachtjes een beetje pruttelen gedurende de nodige uren. Hoe rijper de tomaten zijn en hoe langer het trekt, hoe lekkerder de soep. ( wel een of meer uien erbij voor de pittigheid; geen water toevoegen, het vocht komt uit de rijpe tomaten)
Geduld is hier meer aan de orde dan de kwestie van de al of niet zichtbare beweging.