“Niets is mogelijk als je het niet stapje voor stapje doet”, schijnt de Franse dichter Charles Baudelaire gezegd te hebben. Probeer het eens letterlijk: slow motion een paar stapjes voor- en achteruit.

Planten en bomen hebben wortel geschoten, dat is het vaste punt van waaruit ze zich oprichten. Op plekken waar de wind voornamelijk uit dezelfde richting komt, laten bomen dat zien. Net als dat bomen zich naar de plek richten, waar zij het meeste licht kunnen opvangen.

Vierpotige dieren verplaatsen zich grotendeels met hun wervelkolom parallel aan de grond waarop ze zich voortbewegen. Wij mensen richten de wervelkolom omhoog, alsof we een boom zijn met de poten van dieren eronder en een hoofd er boven op.
Wanneer het ene been opgelicht en verplaatst wordt om weer wortel te schieten, balanceert het lijf boven het andere been, inderdaad als een boom in de wind.

Een van de valkuilen van het lopen in slow motion is, dat er een versnelling optreedt tijdens het verplaatsen van het ene been. Dat is niet de bedoeling. Zou u dat versnellen trouwens doen, terwijl u tegen snel stromend water in loopt, dan is de kans groot dat u het evenwicht verliest. Kortom Baudelaire had het wel aardig bij het goede eind, al zal hij zich hoogstwaarschijnlijk niet met dit soort loopoefeningen bezig gehouden hebben!

Tijdens die kniebuigingen van vorige week heeft u misschien opgemerkt dat er meer gewrichten betrokken zijn dan de knieën alleen. De naburige gewrichten moeten meedoen: de heupgewrichten, waarin een hoek ontstaat tussen romp en benen zoals bij het actief zitten op een stoel, maar ook in de enkels en voeten gebeurt er van alles.

Die kniebuigingen zijn geen krachtoefeningen, het zijn relatief luchtige bewegingen om grond onder de voeten te ervaren.

Hier een vooroefening: U laat uw ene been in het heupgewricht ‘hangen’, u brengt het bovenbeen met de knie naar voren, de hak komt daarbij los van de grond en de voorvoet blijft liggen. De voet rolt op en af. De toegenomen druk in de voorvoet, die op de grond rust, wordt geabsorbeerd. Probeer het een paar keer achter elkaar met hetzelfde been. Let op dat u actief op uw andere been, het standbeen, staat en dat u zich in de lengte uitstrekt.

Wanneer u dit afwisselend met het linker- en dan het rechterbeen doet, verplaatst uw zwaartepunt zich van het ene naar het andere been en oogt het alsof u op de plaats aan het lopen bent. Standbeen en speelbeen wisselen elkaar af.
Er zit wel een addertje onder het gras: dit is geen solo-actie van het ene been! Knieën zijn schokbrekers, dat wil zeggen dat die knie van uw standbeen op slot kan gaan, dan wijkt uw bekken zijwaarts uit (wiebelkontje). Dat kan de bedoeling zijn, maar wanneer u het bekken stabiel wilt houden, dan moet de knie van het standbeen iets naar voren toegeven en de totale voet de belasting van het lichaamsgewicht absorberen. Bovendien bij terugplaatsen van de voet van het speelbeen het lichaamsgewicht actief op de voorvoet houden, uitzakken naar de hak en de buitenkant van uw voet dreigt. Het gewicht vóór op de voeten maakt het mogelijk om de benen paraat te houden voor de wisseling van stand- en speelbeen. ( Kijkt u eens naar oude schoenen hoe de zolen afgesleten zijn…)

Nog steeds geen stap gedaan, dat komt volgende week…

Gedurende 25 jaar werd Nederland ‘s ochtends gewekt door de stem van Ab Goubitz (en aan de vleugel Arie Snoek): ” Goedemorgen luisteraars, staat u allen klaar?”
Simpele bewegingen met pianobegeleiding maakten Nederland wakker door opgewekt aan de slag te gaan met ritmische bewegingen: ta jam, ta jam, ta juppadi jam…
Was alles vroeger beter? Nee, vroeger was het anders. Veel bewegen van nu gaat op een dreun. Vooral hart en longen worden gestimuleerd. Inspanning, zweten…

De dagelijkse class voor dansers begint nog altijd uiterst rustig. Ik heb associaties met een tekening uit het kinderboek ‘Babar et la vieille dame’. Inderdaad, in het Frans, mijn moeder vond het wenselijk om ons vroeg met een andere taal te confronteren: “Jullie begrijpen toch wel waar het over gaat en zo wen je vast aan de klanken. Dat maakt het later makkelijker om een taal te spreken en te verstaan.”
Het olifantje Babar komt in de stad, nadat zijn moeder doodgeschoten is door een jager en gaat bij de oude dame wonen. Ze beginnen de dag met gymnastiek*.

Kniebuigingen of plié’s, zoals dansers dat nog altijd in het Frans zeggen. Rustig in de enkels bewegen, de achillespees wordt langer, de knieën komen vóór de voeten, de druk komt onder de bal van de voeten en het hele lijf daalt recht in de as naar beneden om vervolgens op te veren vanuit de voorvoeten. Dat is de basisbeweging, verder kunnen er allerlei bewegingen aan toegevoegd worden, met de romp en met de armen, de benen parallel of uitgedraaid. Plié komt van het werkwoord plier: buigen of vouwen. U vouwt zich in en u vouwt zich uit, terwijl u stabiliteit vanuit de voeten ontwikkelt. Stabiel staan dus … wordt vervolgd

* Zie de echte originele tekeningen van ‘Babar et la vieille dame’ bij google afbeeldingen.

Wat doet u na het ontwaken? Bent u geschrokken van de wekker en springt halsoverkop het bed uit? Behoort u tot de matineuze typen, die ver voor het alarmerende geluid van de wekker al wakker zijn en liggen te woelen in hun bed? Of ontwaakt u op een prettig moment, rekt zich uit als een hond of een kat, overdenkt hoe uw dag er mogelijkerwijs uit zal gaan zien… U draait zich nog eens rechts om en dan linksom, komt op uw zij, de rechterhand op het matras en duwt uzelf omhoog, terwijl uw benen als contragewicht naar de vloer gaan. Kortom u kiept overeind, u laat uw voeten uw pantoffels zoeken en gaat rustig staan. U rekt zich nog eens uit en begint de dag.

Persoonlijk behoor ik doorgaans tot de laatste categorie ontwakers. Toevallig gaf een peentje een prachtig voorbeeld van hoe ik me graag nog even omdraai. Tussen de bos worteltjes zat er eentje met een bijzonderheid: het heeft twee benen!

Zoals een worteltje draai je je dan nog even op je buik met het ene been over het andere om je dan lekker nog wat uit te strekken terwijl je je niet verheft.

Over het verheffen terwijl je op je buik ligt, zie het blog d.d. 23 mei 2010!

Maar blijf niet liggen of draaien, we kregen het mee: ‘Sta op en wandel!’
Daarover meer, volgende week…

 

De tijd nemen voor iets als reactie op het snelle, vluchtige en zes dingen tegelijk doen. De slow food beweging, als reactie op fast food, is er een voorbeeld van. Aandacht voor de oorsprong van producten, de smaak vergroten door de tijd te nemen om iets klaar te maken en ervoor te gaan zitten om te proeven.

Dat principe geldt ook voor het lezen van een boek: zin voor zin lezen om te begrijpen wat er staat. Misschien nog eens een boek uit de kast halen om het opnieuw te lezen.

Ook voor bewegen gaat het op. Joggen, fitness…gericht op conditie, hart/long functie. Snelheid en kracht. Niet verkeerd. Wat staat daar tegenover? Souplesse, ontspanning en coördinatie. 

Waarom weten we onze gebruiksaanwijzing niet? Waarom krijgen we geen handleiding mee en moeten we dat allemaal zelf uitvissen? Het is kennelijk iets zoals de titel van de romancyclus van Marcel Proust: ‘Op zoek naar de verloren tijd.’ Pas wanneer je merkt dat het functioneren niet meer iets vanzelfsprekends is, komt de aandacht voor het wat, hoe en waarom van het bewegen.

Dit als introductie om de komende weken een enkel aspect uit de onmetelijke chaos van ‘slow movement’ wat nader te beschouwen.