Er hangt een plakkaat met een fiets voor een supermarkt. Wat opvalt aan die fiets is dat het een langgerekte fiets is. Wij tekenen de fiets van een fietsenstalling anders. Dit is een Japanse fiets!

De mensen zijn korter van stuk dan bij ons en ze fietsen anders. Het lijkt alsof ze allemaal het zadel te laag hebben. Ze zitten verder naar achter en toch komen hun knieën niet boven het stuur uit. Japanners trappen naar voren. De trapbeweging gaat van achter/onderlangs, terwijl wij naar beneden trappen en zetten onze bovenbenen meer in. Fietsen met een strakke rok aan, dat gevoel komt bij me op. De beweging is erg perifeer.

Niettemin ontbreekt er altijd iets essentieels aan het symbool van de fiets. Misschien aardig om eens op te letten…vaak is het de kettingkast en de trappers. Dat schiet niet op. Nu hoeft dat ook even niet, de dagen zijn kort, het loopt tegen Kerst. Tijd voor rust en vrede…

In Japan rijden ze links. Een boek lezen ze van achter naar voren en van boven naar beneden, tenminste zoals wij er tegenaan kijken.

Op een station hing een affiche. Ik dacht aan de serie afbeeldingen hoe de mens zich ontwikkeld heeft, maar het klopte niet! Niet van krom naar rechtop gestrekt, het was omgekeerd of toch niet?

De strekking is duidelijk: rugklachten? Ga naar de fysiotherapeut!

 

 

Al dat gezonde gedoe! We doen spelletjes en we maken ons vaardigheden eigen, we leren dansen en we trekken de natuur in om maar een kleine greep te doen.

Waarom? Gewoon omdat we er plezier aan beleven. Je doet toch geen dingen uit vrije wil waar je echt geen lol in hebt!

Op dit moment observeer ik het lopen in het verre oosten. Is het daar gebruikelijk om de voeten naar voren te schuiven zonder ze echt op te tillen? Sloffen vanwege slippers? Of is het lopen achter/onderlangs op een manier die wij bijna willen omschrijven als sluipen of niet los komen van de grond? Wordt vervolgd…

Waarom gaan baby’s eigenlijk bewegen? Ze tillen hun hoofd op, spelen met de armen en handen grijpen, ze gaan zich omdraaien en zetten het op een brullen wanneer het niet lukt. Allemaal vreselijk veel moeite en inspanning om uiteindelijk zelfstandig op eigen benen te kunnen gaan en staan…

En dan? Periodes van lichamelijke actief zijn, vaardigheden ontwikkelen en doodmoe van alles daarna je adembeweging door je hele lijf voelen stromen. Of slaat het door in veel zitten, niet in de benen kunnen komen, tot je bedenkt dat die eenzijdigheid het leven saai maakt. De inspanningen van de oude dag zijn nog weer anders. Gewone activiteiten zoals opstaan en aankleden en verder voor jezelf zorgen, zijn haast projecten geworden en vullen bijna de hele dag.

Is het misschien zo dat we ons hele leven bezig zijn om die laatste fase zo soepel mogelijk te laten verlopen door evenwichten te vinden in rust en beweging omdat we graag zo lang mogelijk autonoom willen blijven?

Het is altijd een elegant gezicht hoe mensen met iets op hun hoofd lopen. Het kan een emmer water zijn, een tros bananen, een koffer of een hak om het land mee te bewerken. Wat je dan ziet, is dat de wervelkolom zich opricht zoals de slang van een fluitspeler. Het bovenste deel is verstild, de lendenen en het bekken met de heupen swingen. Wanneer je een stok op je vinger of op je handpalm balanceert, dan doe je een beetje hetzelfde, je blikrichting wordt vastgehouden door het bovenste puntje van de stok en daarmee bereik je die relatieve rust in dat bovenste stuk wervelkolom.

Bergbewoners dragen de spullen niet altijd op hun  hoofd, maar op hun rug in een rugzak. Je hebt dan je handen vrij en sommige mensen gaan juist door die druk op hun rug zich beter op strekken en dat geeft ruimte aan de bewegingen van de benen. Ook schouders kunnen ertoe bijdragen om mooi gestrekt te lopen, denk aan een juk of een variatie daarop zoals een zwiepende stok met aan de uiteinden de ballast die meegenomen wordt.

In iedere hand een tas is ook efficiënter om ballast te vervoeren , ondanks het ongemak van geen hand vrij te hebben. Toch liever scheef zeulen met die zware koffer of vuilniszak? Er zijn oplossingen met wieltjes…