Afgelopen week het toneelstuk ‘Hamlet versus Hamlet‘ gezien. Niet de traditionele Hamlet van Shakespeare, het is een bewerking van Tom Lanoye.

Het licht gaat uit en moederziel alleen staat Hamlet daar tegenover zijn gehoor. De eenzame twijfelaar, die het hele toneel vult met zijn tengere gestalte. Hij bereikt de zaal overal tijdens het uitspreken van de zinnen met mooie taal. Hij neemt een duidelijke pauze bij de leestekens: een actieve rust. Een rust, die op radio en tv bijna uitzondering geworden is. De rust die noodzakelijk is om te werkelijk te kunnen horen wat er gezegd wordt.

Natuurlijk valt me op hoe hij staat: breed in de borst en schouders, de armen tot in de vingertoppen ontspannen, zijn gestalte gedragen door beide voeten.
Probeer zelf zo te gaan staan, dan ontsnapt er meteen een diepe zucht… je bent voor- en achterkant, je bent boven en beneden, met een linker- en een rechterkant! Zo staan, dat kan alleen wanneer je de twijfel overwonnen hebt en volledig kan zijn.

Villa Borghese, Rome… Mijn directe associatie met Villa Borghese is het beeld met de graaiende vingers in het vlees gedrukt! Levensecht en toch van wit marmer. In de zaal ernaast een beeld van dezelfde beeldhouwer Bernini. Ook al staan ze in een gescheiden ruimte, die twee beelden blijven met elkaar verbonden.

Wie zijn het? Het zijn Daphne en Apollo. Ze komen uit de Metamorphosen van Ovidius. Daphne, die wegvlucht voor Apollo. Het is een beeld met lichtvoetige slanke figuren. Het is niet Apollo, die zijn vingers zo levensecht in het marmer gedrukt heeft. De verliefde Apollo wordt ogenschijnlijk door haar meegenomen in de luchtigheid van wuivend blad, ook al maakt Daphne nog een afwerend gebaar.

Dat woeste grijpen is het andere beeld: Proserpina wordt bruut gegrepen en meegesleurd door de sterk gespierde Pluto. Haar gebaren zijn vol afweer en ze probeert hem van zich af te duwen: ‘Dit wil ik niet! Laat me los!’ Haar wacht de onderwereld.

Beide beelden laten zo mooi een tegengestelde bewegingsrichting zien, dat moet je in het echt gaan zien, niet op een afbeelding…

Volledig uitgestrekt op een bank onder een warme douche en het laten gebeuren… Stilte, geluid van stromend water, ritmische bewegingen over mijn benen. Stilstaan bij wat? Nee, stil liggend beweging ondergaan en toch rust ervaren. Die prettige gelatenheid zonder tijdsbesef is iets wat veel mensen ontberen.

Is thalasso luxe? Nee, het brengt de vriendelijke kant van mensen aan de oppervlakte, de gewone menselijkheid zonder prestatie, competitie of concurrentie. Zonder water, gewoon thuis in de tuin of ergens op een stoel of liggend op een bank in een fysiotherapiepraktijk kan het ook! Toch is het mét dat warme zoute water over je heen een extra ervaring!

Een Kurort is een bekend begrip, zeker in het oude Midden-Europa en zelfs al veel eerder bij de Romeinen. Namen als Mariënbad en Baden Baden prikkelen mijn fantasie door boeken en films. Warme en koude baden, stank van zwavel en jodium, modder en blubber, een soort zandbak voor rijke mensen die zich vervelen? Ontken ik heilzame? Verzin ik meteen een hele roman in een mooie entourage? Het Kurort is inmiddels in een nieuw jasje gestoken en heet nu wellness. Thalasso is minder bekend: wat biedt het oceaanwater ons?! Iets daarvan heb ik intussen aan den lijve ondervonden:

 n.b. tekening en geschreven tekst aanklikken voor vergroting.

 

Dat trapgat grijnst je als een diepe afgrond toe…

De natuurlijke reactie is dat je je afwendt en achterstevoren de trap af gaat, wanneer je erg graag naar beneden wilt. Loopt er iemand voor je naar beneden, dan is dat gapende gat weg en is die hindernis minder heftig geworden. Je ziet minder en voelt deste beter de vaste punten van de treden met je voeten en vastigheid van de leuning met je handen.

Van de bloesem van de kersenboom wil ik van bovenaf een foto maken. Ik haal het trapje uit de schuur, heb beide handen nodig om die foto te kunnen maken, steun met mijn benen tegen een stukje van de zijkant van de trap om de schijn van zekerheid te ervaren, ik vertrouw op mijn benen en voeten, kijk op het scherm en maak de foto.

Wonderlijk hoe ogen je gevoel van zekerheid beïnvloeden. Heb ik nu last of juist gemak van het zicht hebben op iets?