In de trein valt mijn oog op een lege stoel tegenover me. In de rugleuning zie ik de subtiele indruk in reliëf van een zwangere vrouw en een figuur die op een stok leunt.
Het herinnert me aan de oude tekst ‘Opstaan voor iemand misstaat niemand’.
Maar hoeveel praktischer zijn deze simpele icoontjes, in een trein die vandaag de dag zoveel nationaliteiten vervoert.
De kleine man leert letters. Hij leest hardop, met een vinger letter voor letter en dan zegt hij het woord. Ik besef ineens weer hoe moeilijk het eerste begin is..
Hij vertelt me dat hij letters los en aan elkaar kan schrijven en dat er letters bij elkaar horen zoals de oe en de ui. Weet jij een woord met een ui, vraagt hij. Denk je dat ik dat kan schrijven? Natuurlijk zeg ik: nee. Met het puntje van zijn tong buiten boord schrijft hij met heel veel motorische en mentale inspanning alle letters aan elkaar: muis.
Er moet een wereld voor hem opengaan nu hij steeds meer zélf kan lezen en schrijven.
Buiten is het sinds een paar dagen wit. Het Plantsoen is heel mooi en verstild.
Tot mijn verrassing zie ik vandaag allemaal nieuwe bewoners, een familie in het wit. Verderop nog meer nieuwkomers. Elders in de stad blijken er nog meer gezinnen te zijn aangekomen, allemaal met sprieterige armpjes, wel eigen gezichten.
Ik ben benieuwd hoe lang ze blijven…
In Museum de Fundatie zijn tekeningen en schilderijen te zien van de Zwolse familie Ter Borch: Thuis bij Ter Borch.
Eén tekening trekt vooral mijn aandacht: het is een rij lopende mensen. Ze hebben ieder voor zich te maken met de wind, of ze nu heen of terug lopen. Die wind waait van links naar rechts op het papier en je ziet de mensen leunend tegen de wind, voortgejaagd door de wind, zich staande houdend in de wind…
Er is sprake van onderlinge contacten. Zouden ze wat uitwisselen over doorlopen naar rechts met de wind mee of juist terug tegen de wind in naar links? We zullen het nooit weten, maar ze zijn wel in beweging. Links- of rechtsom: op naar het Nieuwe Jaar!
De post heeft het druk in deze tijd. Daarom een ode aan onze postbode.
De beste man doet zijn werk rustig en met zorg. Zijn fiets heeft voorop een mandje (daarin heeft hij wat te drinken) en achter de fiets een aanhanger vol met post. Ook na het vallen van de duisternis is hij nog druk in de weer, met een mijnlamp op zijn voorhoofd om de adressen goed te kunnen lezen. Vaak kleppert onze brievenbus pas laat in de avond.
Wat zou het verhaal zijn dat schuil gaat achter deze bijzondere postbode?
