Blozende wangen

Renoir schilderde ze zo mooi: de appelwangetjes, blozende wangen. Het roept een sfeer van vrolijkheid, enthousiasme en energie op.

We zetten een houten tafel in de was. De tafel was ruw en bleek. De was ruikt ouderwets en degelijk. Bijna twee potten bijenwas zuigt het blad in zich op.

Even wat opgeschuurd en nóg een laagje was, uitwrijven met een wollen doek tot het blad gaat glimmen en heerlijk glad aanvoelt. De tafel is bijna net als die blozende wangen op de schilderijen van Renoir.

Rust

Wat is rust? De tuin lijkt uit te rusten in de winter. Het blad is gevallen op wat uitzonderingen na. Er is weinig daglicht, dat bevordert het groene niet. Bij witlof willen we dat. Hier in de tuin bloeien sneeuwklokjes, die houden kennelijk wel van het weinige licht en dat het minder koud is vermoedelijk.

Beren doen een winterslaap en vallen dan kilo’s af. Er zijn mensen die graag een beetje beer zouden willen zijn, rust om het lijf z’n proporties terug te laten vinden. Kippen gaan op stok als het donker wordt. Soms denk ik zelf grote verwantschap met kippen te hebben, niet zozeer het kakelen als wel het naar bed willen als het donker wordt.

Wat gebeurt er in rust? Baby’s groeien tijdens de slaap, planten mag je niet in het donker verplanten of in de winter willen stekken. Bollen wachten onder de grond tot het tijd is, planten en bomen wachten ook op het juiste moment om blad krijgen. En mensen? Iedereen heeft zijn eigen ritme van rust en beweging…

Getijdenboek


De expositie ‘Ik, Maria van Gelre’ trekt me aan vanwege de geëxposeerde bladzijden uit haar getijdenboek (1380-1429). Die bladzijden zijn gemaakt aan het eind van de Middeleeuwen, de tijd van graafschappen en hertogdommen. Ik weet er weinig van…

Een tipje van de sluier wordt opgelicht. Ook toen werden afspraken vastgelegd zoals het contract van het huwelijk van Marie d’Harcourt met Reinald IV, hertog van Gulik en Gelre, laat zien. Ook huishoudelijke uitgaven van het hof zijn bijgehouden.

Er werd langdurig onderhandeld o.a. over de opvolging van de hertog, want zijn huwelijk met Maria was kinderloos gebleven. Heel verstandig, want een goede regeling van tevoren voorkomt herrie of oorlog! De documenten zijn letterlijk bezegeld en heel mooi ook!

Verstilling

Vandaag loop ik door Antwerpen in een bijzonder monumentale wijk; een aaneenschakeling van art nouveau panden.

Wanneer in 1881 de families Cogels en Osy grond verkopen ontstaat de wijk Zurenborg. Het is de tijd van art nouveau. Niet alleen bloemen en ronde vormen in de ramen en deuren, rond de eeuwwisseling hebben de mensen idealen. Gas, waterleiding en elektriciteit zijn nieuw, het zijn verbeteringen. In de biografie van Jean Renoir over zijn vader, de schilder Pierre-Auguste Renoir, lees ik over de veranderingen rond 1900: alles komt uit buizen en tubes, er is een nieuwe tijd aangebroken.

En nu? Het is een donkere decemberdag, niks geen levendigheid, er is geen uitbundige kerstverlichting. Statige huizen, soms bijna paleisjes, die de voorbije tijd koesteren met hun mooie gebloemde decoraties, de ronde vormen van ramen en deuren, ieder huis is anders. Die straten vertellen het verhaal van een eeuw geleden, maar je moet het wel kunnen horen…

Gebouw in beweging

Mijn Opa, J.W. Janzen, ontwierp een kantoorgebouw dat in Den Haag jarenlang bekend stond als ‘de Aramco’. Het werd op 15 januari 1955 opgeleverd. Het is een lang en smal gebouw aan het begin (of het eind?) van die lange Laan van Meerdervoort bij het samenkomen met de Groot Hertoginnelaan.

Tijden veranderen, ook de invulling van het gebouw gaat met de tijd mee. Het is omgebouwd tot een complex met 85 appartementen. Vorige week zijn ze opgeleverd. Aan de buitenkant oogt het gebouw als voorheen, maar de binnenkant is getransformeerd en het heeft de naam Groot Hertogin gekregen.

Bijzonder is hoe op de tekening het gebouw iets bijzonders laat zien. Het is geen rechte lijn, er zit ter hoogte van de hoofdingang een klein knikje. Ik zie er een gewricht in. Zo oogt het dat zelfs een gebouw kan bewegen.