Gister, verrassend lekker weer… naar buiten! Rondje Paterswoldsemeer! Op de fiets gemerkt dat er meer krachten actief zijn dan alleen de spierkracht in mijn benen: de zon verwarmt mijn gezicht! Een heel ander soort kracht dan die kracht van mijn spieren.

Licht, lucht en warmte trekt niet alleen mensen aan. Net als kleine jongetjes graag hun spierballen laten zien hoe sterk ze zijn, toont het opkomende groen van de blauwe druifjes zijn krachten met het heffen van een schelp. Fitness in de tuin, maar zonder fiets en spieren…

Een wonderlijke ervaring: ik loop door heuvels in een besneeuwd landschap. Nee, dat is geen lopen. Dat is wandelen. Lopen zonder een direct doel of toch? Kaffee mit Kuchen, de rode wangen en het tevreden gevoel na afloop in het hotel…
Gewoon thuis ervaar ik lopen doorgaans als noodzakelijk kwaad, behalve als er sneeuw ligt, dan ga ik ook wandelend de stad in om boodschappen te doen.

Intussen is de sneeuw verdwenen: nog steeds ga ik te voet de stad in. Het kost wat meer tijd, maar het is een verrassing wat er door die traagheid allemaal op mijn pad komt… Nee, dat vertel ik niet. Ervaar het zelf!

Een vogel liep hierachter in de tuin met een boog om de eerste tekenen van de lente heen.

 

Op de schaats, vóór op de vijver, wordt een vast pad gevolgd. Het is mooi in grote rondingen geveegd, en dan komt het er op aan: balans houden, een stevige afzet, uitpuffen, doorgaan tot de zon weg is…
 

 

 

 

Er zijn mensen die van geen ophouden weten. In het donker zag ik een schaatser met een lampje op z’n hoofd, hij vervolgde zijn pad met een verlichte blik.

 

Iedereen, die muziek maakt, weet wat een klankvoorstelling is. Muziekdocenten doen niet voor niets een appèl op het voorstellingsvermogen van hun leerlingen: stel je voor dat… dan klinken dezelfde noten anders, dan horen wij dat er dit of dat aan de hand is. Er ontstaat een verhaal.

Ook met bewegen is het zo, dat je je kunt voorstellen, hoe het is om dit of dat te doen. Je ligt op je rug en je stelt je voor hoe je op je buik gaat draaien. Als je het daarna doet, dan voelt het bekend of het is een verrassing. Kijk naar kleine kinderen die hun eerste pogingen doen! Doe het eens na…

 

Pas logeerde ik in ‘de leeuwenstad’ Braunschweig. De leeuw is een niet-europees dier, maar wel een dier die tot onze verbeelding spreekt als ‘de koning der dieren’ of als symbool van heldhaftigheid, macht en waakzaamheid. Toen er nog geen dierentuinen of foto-safari’s waren om werkelijk te zien hoe een leeuw eruit ziet, hoe een leeuw loopt, op jacht gaat of z’n jongen groot brengt, ontsproten er aan de fantasie van de maker(s) hele bijzondere leeuwen!

 

 

 

 

Niet alleen het televisieprogramma, waarin ons land van bovenaf bekeken wordt of de bekende Bosatlas met veel foto’s van boven, ook mensen laten je letterlijk een andere kant zien van bovenaf.
Een raadseltje van lang geleden, dan tekende je dit en vroeg: Weet je wat dit is?*

We zien ons zelf in de spiegel om met onze voorkant geconfronteerd te worden: hoe zit m’n haar? Hoe zie ik er uit? Hoe staat dit jasje of die broek? Passen m’n schoenen erbij? Verzin het maar…
Wat je ook kunt zien is de symmetrie. Staat je ene schouder hoger dan de andere? Verschilt je linkerkant van je rechterkant?

Je eigen achterkant? Dat wordt al lastiger. Je herkent iemand aan z’n rug zonder z’n gezicht te zien of z’n stem te horen. Je ziet een loopje, herkent het ritme, contouren en dat is genoeg: die achterkant is méér dan zomaar een rug, dat is die of die!

Een zijkant zien, dat gaat bij iemand anders makkelijker dan bij jezelf. Zie je iemand van opzij, dan weet je acuut dat zijn neus aan de voorkant zit en z’n billen achter. We trekken al of niet bewust een denkbeeldige lijn vanuit het oor, de schouder, de heup en de enkel en dan is er geen symmetrie, maar een voor- en achterkant. Sommige mensen hellen naar voren of staan altijd een beetje op hun tenen. Anderen staan met overstrekte knieën en een stijve rug. Het gaat wat ver om al die mogelijkheden hier te bespreken: het zijn er véél!

Maar dan van boven! Je hangt over een balkonnetje en kijkt naar beneden… Of iemand zit, ligt of loopt: het kan zo verrassend zijn. Nee, ik zeg niets. Kijk zelf en omdat je niet meteen ergens recht naar beneden kunt kijken, verwijs ik graag naar de penningen van Guus Hellegers. Klik medals aan, bekijk ‘Gone with the wind’ en ‘expecting’ (schuif met de muis van links naar rechts onder de afbeelding  om de bovenkant en ook de onderkant te kunnen zien van deze platte penningen).
Het mooiste is natuurlijk om zelf ‘n penning in je hand te nemen en de hollingen en bollingen te voelen zoals bij ‘Gone with the wind’. Van boven bekeken zit de vrouw alleen met een lege stoel waarvan de zitting opgewaaid is, bol dus. Vanaf de onderkant gezien – hol en bol van de stoelen zijn dan net andersom – komt er een verhaaltje op je af: er staan wel schoenen bij die ene stoel, maar van wie? En waarom? Hoezo?
De penning ‘verwachting’ toont een zwangere vrouw van boven, met haar handen haar ronde buik omvattend. Verrassend ook nu als je de onderkant ziet: de zitting van een stoel met voeten zonder dat je kunt zien wie erbij hoort. Laat staan dat je vanaf de onderkant weet dat het een zwangere vrouw is.

Kortom goed kijken is een kunst!

*Oplossing: een Mexicaan op de fiets.