Een eindje fietsen, naar buiten de stad uit… In een flits van het voorbijgaan zie ik een jonge vrouw zich op een ongemakkelijke manier voortbewegen. Wat doet ze? Ze loopt op bijzondere hoge hakken en is dat kennelijk nog niet gewend.
Bij iedere stap tilt ze haar knie erg hoog op. Het onderbeen – dat langer is dan normaal door die hakken – hangt er wat verloren onderaan tot ze haar voet gaat neerzetten. Op dat moment prikt ze met de hak in de grond en volgt de voet van achter naar voren met een klapbeweging. Haar lichaamsgewicht wordt wat bonkerig van het ene naar het andere been verplaatst.
Gracieus lopen op hoge hakken vraagt om oefening van een andere techniek, wanneer je dat niet zomaar meekrijgt zoals de vrouwen uit zuidelijke landen. Omdat je benen verlengd zijn door die hakken, is het onderdoor verplaatsen van het been iets anders dan gewoon: je schuift je scheenbeen naar voren en tast met de voorvoet de plek af waar je wilt gaan staan, dan pas volgt de hak. Het lichaam glijdt subtiel boven de vooruitgeschoven voorvoet, al of niet met een opvallende bekkenbeweging.
Bedenk dat dit vergelijkbaar is met de trap af gaan of achteruit lopen, dan doen we dit vanzelf…
observaties |
Waar komt die vlaag van opruimen en schoonmaken ineens vandaan? Er zijn momenten, dat ik met tegenzin signaleer, dat er een reinigingswerkje roept en dat ik de neiging tot uitstellen voel. Bepaalde dingen moeten gewoon, daar denk ik niet eens over, dat zit in mijn systeem.
Die grote vazen van Oma bovenop de kast willen ook wel eens een afwasbeurtje om daarna te glanzen door het licht, wat er doorheen komt. Het duurt altijd een behoorlijke tijd voor ik het in de gaten heb en constateer op dat moment ook de laag stof boven op die kast. Ik troost me dan met de gedachte dat het reinigen daar niet het allerbelangrijkste is, wat er gedaan moet worden.
Mensen, die schoonmaakwerk doen bij oude mensen, vertellen altijd dat ramenlappen een hoge prioriteit heeft, liefst wekelijks. Begrijpelijk, wanneer je je dag grotendeels achter glas doorbrengt, dan wil je er ook perfect doorheen kunnen kijken. In de trein wil ik óók zien, waar ik ben of waar ik langs raas!
Niettemin is het curieus, wanneer die opruim- en schoonmaakwoede me te pakken heeft dat ik amper kan stoppen. Gelukkig gaat zo’n bui vanzelf weer liggen…
observaties |
Het observeren van hoe mensen zich voortbewegen is een bijzondere bezigheid.Ik heb al eens eerder genoteerd dat het terrasjesseizoen daar erg geschikt voor is. Rustig zitten en vooral kijken hoe iedereen voorbij gaat. Ook schoenenwinkels zijn een bijzondere plek om ons loopgedrag te observeren.
Over het algemeen loopt bijna iedereen anders met nieuwe schoenen aan. Alertheid of ze niet knellen of drukken of dat je voet, achter bij de hiel, uit de schoen wipt bij iedere stap. Daarbij kijken we ook nog in een spiegel hoe die schoenen staan.
Hoe we dan lopen? Een kruising tussen een mannequin en een bergwandelaar of het op-eieren loopje of …er zijn heel veel variaties mogelijk!
observaties |
Veren, slingeren, zwaaien… een rijtje wat nog in mijn hoofd zit van de theorie gymnastiek van lang geleden. Slingeren zie je bij een klok, die een slinger en geen zwaaier heeft. De bewegingsuitslag blijft gelijk naar de ene en naar de andere kant. Bij zwaaien is de uitslag naar één kant groter vanuit de neutrale stand. Zo is er een verschil tussen slinger- en zwaaioefeningen. Je slingert niet, maar zwaait in de ringen.
Maar veren… een kleine beweging tegen de eindstand van een gewricht aan, dat is iets anders. Ik kreeg mee dat veeroefeningen weinig zin hebben, al kan het prettig voelen, maar dat veerkracht interessanter is. Veerkracht is het vermogen om je niet van de wijs te laten brengen. Je wordt op wat voor manier dan ook uit je evenwicht gebracht en dan is het de kunst om je balans weer terug te vinden. Je niet uit het veld te laten slaan, ook al verlies je even de grond onder je voeten!
Hoe je dat doet? Wanneer je van beneden naar boven denkt, dan is het de kunst om letterlijk met beide benen op de grond te staan. Het eerste gewricht wat boven de voet zit, is de enkel. Spanning kunnen afleiden via de souplesse van de achillespees is een kunst! Wanneer we die lengte van de achillespees niet te volle benutten, kan dat ongemak geven tot in de schouders. Tussen schouders en enkels zitten nog een veelvoud van gewrichten, verstarring en afweer ligt op de loer. Veerkracht, meegeven is een kunst! Letterlijk en figuurlijk, dat moet je ervaren…
Nuttige weetjes |
Sommige woorden verhaspelen we en daarmee verandert de betekenis.
Je schoffelt in de tuin het onkruid weg of je schoffelt de grond wat losser, maar je stroffelt over oneffenheden, je struikelt net niet.
Hinken en hinkelen is niet hetzelfde. Hinken is je voortbewegen op één been of mank lopen. Iemand hinkt. Wanneer je hinkelt, dan zijn dat actieve sprongetjes achter elkaar op één been. Je hinkelt over een hinkelbaan.
De hinkelbaan werd al gebruikt door Romeinse soldaten (dat weten we dankzij nagelaten afbeeldingen, net als van andere gymnastische oefeningen).
Training van de benen en het evenwicht blijft actueel door de eeuwen heen!
Geen categorie |
