Aan brute of domme kracht heb je niets. De stier als toonbeeld van kracht is prachtig, maar driftmatig gebruik van kracht is verwoestend. Een machtspel tussen kracht en angst (tarten van de dood) zoals bij het stierengevecht, dat willen we niet meer zien wanneer je door hebt dat het vooral de sensatie en uiterlijk vertoon is, wat je meesleurt in een adembenemende spanning.
Kracht in samenhang met coördinatie en mobiliteit, uit zich in een ademend spel van souplesse van een lichaam of lichamen. Het is bewegen met gratie, stromend als water, luchtig als de wind door de bomen, het ruisende ritme…allemaal omschrijvingen van waar we naar streven en het af en toe misschien ook zelf ervaren. Een bewegend evenwicht, wat steeds weer opnieuw een fysieke én mentale inspanning is, wat zich na veel oefening deels bewust en deels onbewust voltrekt. Moderne dans, zenmeesters, maar ook de gratie van een jongen op een skateboard laten zien dat het kan!
n.b. let eens op de lijnvoering van Picasso: het is één doorgaande lijn waarmee hij dit tafereel weergeeft. Het drama van het paard en de blik van de stier, die – in mijn ogen dan – laat zien dat het zijn instinct is die het paard onderste boven geworpen heeft…
observaties |
Kinderen onthouden specifieke dingen op vaste plekken ergens in een bekend huis. Vaak zie je ze ook rondkijken en vragen ze naar het een of ander dat gemist wordt. Die vastigheid geeft kennelijk een gevoel van zekerheid en vertrouwen. Zelf herinner ik me de bijzondere kleur groen van het behang en de ruggen van bepaalde boeken bij mijn Oma: Madame Curie/ Eve Curie (een blauwe rug met glanzende zilveren letters), Portugal (gele ondergrond met donkere letters) en ‘Kinderjaren Maxim Gorki’.
Dat laatste boek is onlangs opnieuw uitgegeven, opgenomen in een trilogie. Nieuwsgierig naar wat mijn Oma destijds gelezen heeft, ben ik erin begonnen. Mijn beroepsdeformatie gaat ver want ik ben verrast om te lezen dat iemand uitlegt aan een jongen – die zich met vechten in zijn wereld moet handhaven – dat de kracht die ertoe doet, schuilt in de snelheid van de bewegingen. Het gaat erom de dingen goed aan te pakken, maar het is erg moeilijk om de juiste aanpak te vinden.
De jongen had het besef dat er iets geheimzinnigs aan hem verteld werd wat hij nog niet begreep. Dit kom ik regelmatig tegen. Met alleen domme kracht red je het niet. Daarover volgende week meer.
Geen categorie |
De elektrische fiets of e-bike… er komen er steeds meer. Worden we lui? Het is handig als je een grotere afstand in de buitenlucht wilt overbruggen. Het is ook prettig wanneer je boodschappen doet en zware fietstassen hebt.
Gevaarlijk? Veel weggebruikers zijn nog niet gewend aan het beeld dat fietsen op een e-bike er gemakkelijk uit kan zien en dat daarom de snelheid onderschat wordt. Iets anders is dat je in de stad niet te snel moet fietsen omdat onze steden steeds meer op Napels gaan lijken. Napels? Ja, de stad van waaruit ik ooit een kaart kreeg met de tekst: ‘Hier helpen oude dametjes ons oversteken!’
De altijdwindmee-fiets heeft voordelen, net als de traditionele fiets. De ene keer wil je graag je spieren laten werken en de andere keer wil je dat wat minder. Fijn om de keuze te kunnen hebben of je de wind mee of tegen wilt. Vroeger door weer en wind naar school op de fiets had ik die keuze niet…
observaties |
September is nu echt begonnen. De eerste bladzijde van nieuwe schriften is volgeschreven, het handschrift verandert, het wordt wat minder netjes, het wordt gewoner. Zo was het. Op een pc maakt dat niets uit. Of blijft het vage gevoel van weemoed dat de zomer voorbij is en dat alles gaat zich voegen in nieuwe patronen los van het nieuwe schriftengevoel?
Septembergedichten zijn spiegels van het vergankelijke, maar zonder erin te blijven hangen. De zomer vervaagt, we duiken onder in de winter, de kortere dagen, broeds van al het nieuwe wat daaruit te voorschijn gaat komen.
Kom laten we wat gaan doen!
observaties |
In het dagelijks taalgebruik komen onze ellebogen er slecht vanaf: met de ellebogen werken of het achter de ellebogen hebben. Nee, dat is niet gunstig.
Komt het daardoor dat we die ellebogen soms vergeten te gebruiken? Ellebogen zijn net als knieën, het zijn schokbrekers. Over het algemeen is het bekend dat we knieën niet ‘op slot’ moeten zetten of overstrekken, waardoor ze de schokbreker-functie verliezen. Het hebben van ‘zee-benen’ is efficiënter.
Schouder/elleboog, elleboog/pols en pols/schouder hebben altijd met elkaar te maken en dan heb ik het nog niet eens over de vingers, het sleutelbeen, de romp en de heupgewrichten. Benen zijn er om grond onder de voeten te hebben, stabiliteit. Met armen is dat anders. We lopen niet meer op handen en voeten. We kunnen wel op de armen steun nemen, armen zijn vooral prettig voor de grote ruimtelijke bewegingen. Met je armen alle kanten op reiken, veel royaler dan de benen dat kunnen. We handelen met de handen. Het is een bijzonder samenspel van al die gewrichten bij elkaar. Geef eens aandacht aan de ellebogen: letterlijk met de ellebogen werken kan héél gunstig zijn!
Nuttige weetjes |
