Het valt op dat de zon lager staat. Het is eerder donker en het wordt later licht. De herfst is op komst, al rekken we de zomer graag nog wat langer op. 

Weemoed dreigt…

Mijn oog valt op een man met hoed. Het is een opvallend hoofddeksel in twee kleuren. Gevoelens van weemoed verdwijnen acuut. Door die frivole hoed voorlopig vast geen regen en wind, maar krijgen we misschien toch wel aangenaam nazomerweer.

In de tuin staat een appelboompje. Het is een wat raar model. Is de kruin eruit? Welke loot gaat omhoog? De drie takken lijken niet te weten hoe ze zullen gaan groeien. Een bamboestok om ze de weg naar omhoog te wijzen helpt niet echt.

Het viel nog iemand op en die zei: ik ga er twee palen naast zetten.

Zo gezegd zo gedaan. Nu na twee weken is het boompje zichtbaar gegroeid en het lijkt besef te hebben hoe. Kennelijk is een beetje begeleiding niet alleen voor mensen, maar ook voor bomen soms erg onontbeerlijk.

Voor een jongetje van 2 is alles wat beweegt en lawaai maakt interessant. Hij benoemt het: koffiemachine, stofzuiger, graafmachine, hijskraan…

Er komt een voertuig van de gemeente met een bezemfunctie voorbij. We gaan naar buiten om precies te volgen wat er gebeurt. We zien hoe de draaiende borstel het groen uit de goten veegt. 

Het jochie heeft het gezien. Hij geeft het voertuig een naam: veegmachine. Hij zwaait nog even naar de bestuurder. Die ziet het en zwaait terug. We kunnen verder lopen…

Wanneer je een tweejarig kind in je omgeving hebt, zie je wat spel en spelen oorspronkelijk is: het bezig zijn om het bezig zijn. Het doel van een handeling lijkt steeds te veranderen en is eigenlijk nog afwezig. Met een gieter, een bakje en een schepje… water verplaatsen in een ogenschijnlijk willekeurige volgorde. Ook in de zandbak gaat het in eerste instantie om het verplaatsen van zand, zonder duidelijk doel.

Wat me opvalt is hoe serieus en met volle aandacht die ogenschijnlijke nutteloze handelingen gedaan worden. Er gaat een verkenningsperiode aan vooraf voordat een kind met een vormpje zandtaartjes gaat maken of een kuil graaft om er met water erbij een vijvertje van te maken.

Ik doe een cursus waterverven en ben als een jong kind bezig om te ontdekken wat je met water, pigment, penseel en papier kunt doen…

Het woord aanpassen krijgt iets grappigs op het moment dat je er een streepje tussen denkt: aan-passen.

Met een jongetje van twee jaar oud loop je anders dan met iemand van tachtig of met iemand met hele lange of juist korte benen.

De staplengte of pas kan zo verschillen dat het ongemakkelijk wordt om in je eigen tempo te lopen. Je gaat bijna vanzelf je pas aan-passen zodat je prettig samen op stap bent…