In de film Pot-au-feu zie je de hectiek van het bezigzijn in de keuken. Een veelvoud van handelingen en wonderschone opgediende maaltijden van gepassioneerde liefhebbers.

Na een uur film kijken heb je het gevoel dat je zelf deelgenomen hebt aan een verrukkelijk, maar wel copieus diner.

Het inspireert om in de keuken aan de slag te gaan. Ook Janneke Vreugdenhil schrijft dat ze naar die film is geweest en geeft het recept in de nrc. Aangezien ik geen pan van 15 liter heb, maak ik toch maar een lekker pompoensoepje.

Eind december geeft verwarring: welke dag is het vandaag? 

Is het maandag of alweer zaterdag met een zondag erachter aan? We zijn aan bepaalde ritmes gewend en die worden nu compleet door elkaar geschud.

Intussen is het allemaal strak geordend, zelfs met een extra dag in februari: Gelukkig Nieuwjaar!

De romantiek van een witte Kerst, het knusse van de hele familie bij elkaar aan tafel, stemmige liederen… daar hoorde ook de emmer water bij en een natte dweil, want de kerstboom had échte kaarsjes!

‘Een kerstboom is geen schemerlamp die de hele dag brandt’, zei mijn moeder destijds. Voor haar ook geen rendieren, maar gewoon een zelf in elkaar geprutst kerststalletje en een engeltjesorkest onder de kerstboom.

Er was een kerstspel waarin bekenden uit het dorp meespeelden. Dat had tot gevolg dat we door het jaar heen onze fotorolletjes naar Jozef brachten om ontwikkeld te worden. De Jozef van nu doet dat niet meer.

Wanneer je met de trein via Schiphol naar Den Haag Centraal reist, passeer je aan de linkerkant een klein kasteeltje met een klassiek aangelegde tuin. Dat is Hofwijck, het buiten van Constantijn Huygens.

Hofwijck was een plek om tot rust te komen: de wijk nemen uit De Hofstad. De plattegrond van de tuin is ontworpen op basis van de verhoudingen van een liggend mens. 

Vanuit de trein is dat dat mooie gebouwtje nog altijd een verademing, ook al hebben de spoorwegen een stuk van de tuin/het onderlijf wreed afgesneden.

Bij binnenkomst gaat het publiek zitten aan de twee lange kanten van een lange witte baan, waarop de artiesten staan. Ze zijn om en om gericht naar het publiek en geven haast ongemerkt een lang touw door. Er klinkt muziek van Arvo Pärt*.

Maar dan begint het! Buigen, strekken, draaien, springen, op, onder, boven, tussendoor.. Aan een touw duiken, draaien, buitelen.. En dan weer op de grond door elkaar, over elkaar, onder elkaar door, met elkaar en op elkaar gestapeld.

Deze mensen trotseren de zwaartekracht met een wonderbaarlijke souplesse. Als vissen in het water.

* https://www.grandtheatregroningen.nl/nl/programma/archief/circa-eternity