het is wonderlijk hoe door zo’n gebroken arm mijn gewone bestaan in één klap veranderd is. tijdelijk dan. het is onwennig om niet naar de praktijk te gaan, maar alle tijd te kunnen nemen voor het ontbijt en huishoudelijke werkjes. gewone
zeus
vertraagd en verstild
al weer drie weken geleden dat ik met m’n fiets onderuit ging en mijn bestaan door elkaar geschud werd. opmerkelijk is die enorme vertraging in alles. aankleden – kan ik zelf – is een project geworden. net als bedenken wat
vaardigheden
de merels verlieten het nest op de ochtend dat ik het ziekenhuis uitkwam. uitgebreid de tijd om te zien hoe pa en ma wormpjes blijven aanvoeren en hun kleintjes opjutten om te vliegen inplaats van dat halfslachtige gefladder met het
stuk en toch (weer) heel
het is een vreemde gedachte dat een mens stuk kan zijn. ergens is iets afgebroken als een oor van een kopje, of stuk zoals een pop of een beer met een losse arm of been. met speelgoed lukt het met
pech
vandaag is het dag twee met een gebroken bovenarm. naar alle waarschijnlijkheid gaat het omgaan met alle ongemakken vanaf nu elke dag een beetje beter. ook fysiotherapeuten kan het overkomen dat remmen op de fiets op die gele steentjes hier
