De vaste telefoon gaat. Ik noem mijn naam en hoor een stem zeggen: ‘Bent u niet …?’ Ze noemt een naam die niet de mijne is. Daarna zegt ze het nummer wat ze probeerde te bereiken, nee niet mijn nummer.

‘Wie was dat?’ Ik zeg: ‘O, iemand die verkeerd gedraaid heeft.’ Oei, dat was nog tot in het eind van de vorige eeuw dat we echt nummers draaiden. Mijn taalgebruik heeft zich nog niet aangepast. Eigenlijk zou ik moeten zeggen: ’O, verkeerd getoetst…’

Nog langer geleden zei je in een soortgelijke situatie: ‘Verkeerd verbonden.’ Het is nu echt niet meer voor te stellen dat het bellen via een telefonist(e) ging!

Jaren geleden kreeg ik van mijn moeder een kleine timmerkist. Behalve dat er wat gereedschap in zat, had ze in de deksel een tekeningetje geplakt met de tekst: ‘Dames opgepast, bij timmeren hoort hansaplast!’

Nu ben ik niet een echte doehetzelver, maar dat timmerkistje is erg praktisch blijkt steeds weer. Ik gebruik een aantal gereedschappen toch frequent zoals die hamer, het kleine tangetje, wat schroevendraaiers en vooral ook de waterpomptang (of is het een combinatietang?).

Af en toe is er een klusje in huis dat boven mijn kunnen gaat en dan is het altijd handig om gereedschap te kunnen inbrengen.

In deze corona-tijd is op reis gaan niet de bedoeling.

Niettemin ga ik toch op reis: hier thuis.

Het Grote Bosatlas puzzelboek neemt me mee door het land, door de wereld en door de geschiedenis. Iedere dag één puzzel vanaf nu en dan mogen we misschien wel weer echt op stap…

Hier vlakbij is een speeltuintje met een wip, een schommel en een klimtoestel waarvan je met een glijbaantje naar beneden kunt roetsjen.

Het jochie wordt opgetild en bovenaan op het glijbaantje neergezet. Hij glijdt naar beneden en we zien een vette glimlach van pret. Hij klautert daarna naar boven en wil het nu allemaal zelf doen.

Hij beweegt een been over de rand van de glijbaan, zijn andere been blijft steken. Je ziet hem denken: ‘Hoe doe ik dit?’ Hij draait op zijn buik, het tweede been sluit aan en voor hij het beseft, roetsjt hij op zijn buik naar beneden. Niet helemaal zo de bedoeling, maar toch leuk!

Wanneer je blik naar beneden gericht is, zie je het gevallen blad. Toch heb ik meegekregen dat je beter vooruit kunt kijken, dan blijf je mooi verticaal en til je je benen wat makkelijker op.

Lopend door de stad zie ik hier en daar koperen deurknoppen. Soms glimmend gepoetst en soms verweerd. Tot ik echt omhoog kijk en verrast ben om het uiltje op de punt van een van de daken van het voormalig Natuurkundig Laboratorium op de Westersingel te zien.

Dat uiltje staat ongetwijfeld voor wijsheid. De gebouwen van nu zijn strak. Geen plek voor zulke ornamenten? Ik ga opletten…