Veel mensen hadden het over de zonsverduistering. Heb jij al een speciaal eclips-brilletje? Ja, ik heb er nog eentje van de vorige keer. Maar die leende ik uit aan iemand die het fenomeen nog nooit aanschouwd had. 

Wij keken in de tuin niet naar de zon, maar naar een blauwe lucht met witte schapenwolkjes.

Het werd langzaam donkerder, de witte wolkjes verdwenen in de blauwe lucht. Toen ik me vooroverboog, floepte de lichtgevoelige tuinlamp aan. Daarna werd het lichter, de wolkjes kwamen weer tevoorschijn en de tuinlamp reageerde nergens meer op.

Daar naast de vijver zitten ze: twee duiven. Een witte en een bonte.

De bonte zoekt toenadering. De witte kijkt de andere kant op. De bonte houdt aan. De witte kijkt terug. De bonte kijkt nu de andere kant op…

Zou het toch nog iets worden tussen die twee?

De appelboompjes in de tuin ogen dit jaar veelbelovend. De appeltjes hebben weliswaar nog een schutkleur (groen) en vallen amper op tussen het (groene) blad. Maar hoe langer je kijkt, hoe meer appeltjes je ziet. 

Aan de zonzijde komt er langzaam een glimp van kleur tevoorschijn. Het doet denken aan de blozende appelwangetjes op de schilderijen van Pierre-Auguste Renoir.

De appeltjes zijn alleen nog niet zover, de zon moet ze nog een tijdje bijblozen.

Tussen de waaltjes van het terras verschijnen witte hoopjes zand. De graafwespen zijn terug, onschuldige insecten. 

Ik volg er eentje die bezig is om zijn prooi het ondergrondse holletje binnen te slepen.

Eerst heeft de wesp de vlieg ‘buik aan buik’ tegen zich aan, maar zo passen ze niet door de ingang. Wat doet de wesp? Hij laat zijn prooi los, draait zich om en sleept hem achteruitkruipend naar binnen. Is dat een vorm van denken of leren door ervaring?

Eten aan een lange tafel, buiten op straat..

Een vrolijk mediterraan sfeertje, met Frans eten en heerlijk weer.

Zo vierde ik met mijn alleroudste vrienden het kroonjaar.