De marathon is voorbij. De trouwe wandelaars lopen – al of niet met hond – hun dagelijkse rondjes. Ook de joggers zijn er weer.
Kortom de straat keert terug naar de gewone situatie van alledag.
Maar dan zie ik een kleine parade. Midden over straat gaat, temidden van zeven volwassen ganzen, een knalgeel pulletje als een gevierd vorst zijn weg. Iedereen stopt en laat de stoet passeren.
Vandaag komen ze voorbij door onze straat: de marathonlopers!
Het is fascinerend om te zien hoe verschillend ze lopen. Rechtop met geheven borst of een beetje krommig. Lichtvoetig of zwaar stampend. Ruime stappen of kleine pasjes. Soms hoor je de dreun van een bataljon lopers, maar er zijn ook solisten. Er zijn lopers die haast lijken te hebben, terwijl anderen het rustig aan doen.
De snelste lopers hebben dunne onderbenen die luchtig naar voren zwaaien, hun lopen is veerkrachtig en ritmisch. De laatste lopers die voorbijkomen, zie je zwoegen en sjokken. Zij krijgen extra aanmoedigingen van ons, de toekijkers.
De afsluitdijk is een lange rechte weg. Vanuit Friesland zie je links water, lucht en een woud van windmolens. Gaat je blik even naar rechts dan is daar de dijk.
Op die dijk staat om de zoveel meter een houten paal. Ik vraag me af: waarom?
Het blijken zitpalen voor roofvogels te zijn. Ze kunnen daar rustig op de uitkijk zitten om een muis te pakken. Muizen hollen de dijk uit. Rijkswaterstaat gaat ze met torenvalken, ransuilen en buizerds te lijf.
De betekenis van het woord laatbloeier is dat iemand pas op latere leeftijd laat zien wat er allemaal nog aan talenten verborgen bleek te zijn.
Ik loop door de tuin waarin de tulpen uitgebloeid zijn, de akeleien en azalea’s bloeien. Tot mijn verbazing zie ik ineens twee narcissen in knop.
Letterlijke laatbloeiers! Bijzonder, want dat is tegen alle principes van het veranderende klimaat en de opwarmende aarde. Zou dat dan toch nog meevallen?
