Een rondje langs de originele tekeningen van Fiep Westendorp (expositie Rijksmuseum A’dam) maakt herinneringen wakker, zoals de hoogtezon..
Die lamp met ultraviolet licht zou heilzaam zijn. Je zat met een speciaal brilletje op voor de lamp. Mijn moeder las ons dan een verhaaltje van Jip en Janneke voor, dat duurde precies het nodige aantal minuten voor de voorkant en dan nog een verhaaltje voor de achterkant.
Net als de bleekneusjes uit de vijftiger jaren zit de ondernemende kater Pim voor de lamp. Zelfs het zwarte brilletje met een elastiek om zijn koppie ontbreekt niet. De zwarte bedaarde poes Pom kijkt rustig toe. Wat zou ze ervan denken?
Wie heeft het deze dagen niet over het weer?
Het versje van Annie M.G. Schmidt over Juffrouw Scholten (zij is gesmolten midden op de Dam) gaat rond. Maar ook Meneer van der Peet (hij had het altijd zo heet en is in de koelkast gaan zitten) is erg opwekkend met dit warme weer.
De moraal van beide versjes: even helemaal NIETS doen is het beste bij deze temperaturen.
Soms trekt een foto in de krant mijn aandacht. Zo zag ik dit rijtje lopende mensen. Een vrouw voorop, gevolgd door mannen.
Op kop stapt zij stevig door op haar hakken, gevolgd door iemand met een gestrekt been, daarachter twee figuren die mee dribbelen en tot slot de laatste twee die de pas wat inhouden en ondertussen geanimeerd in gesprek zijn.
Ik hoef er geen duiding aan te geven, maar deze foto laat wel zien dat ze allemaal op hun eigen manier voorwaarts gaan.
Thuis in de stad kijk ik op de buienradar: komt er een regenbui aan of blijft het droog?
Hier op het platteland is het anders. Ik kijk niet op het scherm, maar door het raam.
Grijze wolken komen snel dichterbij, het wordt donker, een windvlaag trekt door het hoge gras en dan komt het met bakken uit de lucht!
De marathon is voorbij. De trouwe wandelaars lopen – al of niet met hond – hun dagelijkse rondjes. Ook de joggers zijn er weer.
Kortom de straat keert terug naar de gewone situatie van alledag.
Maar dan zie ik een kleine parade. Midden over straat gaat, temidden van zeven volwassen ganzen, een knalgeel pulletje als een gevierd vorst zijn weg. Iedereen stopt en laat de stoet passeren.
