Vanuit het niet-in-kaart-gebracht gebied rijden we op eigen kracht naar het eerste fietsknooppunt en trekken vervolgens van punt naar punt, volgens de route die we van tevoren hebben uitgezet.

Het doel is het Zwillbrocker Venn, vlak over de grens bij Winterswijk. We gaan kijken of de flamingo’s weer terug zijn. Ik heb flamingo’s altijd aparte vogels gevonden omdat hun knieën – wanneer je ze vergelijkt met menselijke knieën – net de andere kant op knikken.

We komen bij het meer en turen in de verte… We horen oorverdovend veel vogels, maar zien doen we weinig. We fietsen verder en komen bij het volgende uitzichtpunt: met goede ogen en misschien toch ook wel wat fantasie zien we in de verte contouren van de vogels die we flamingo’s noemen.

De Vaandeldrager van Rembrandt is op reis door het land. Iedere Nederlander is zo in de gelegenheid om het schilderij gratis en in alle rust te bekijken. Hier in het Groninger Museum sluit hij zijn reis af, ik ging hem bekijken.

In eerste instantie denk je: hé, staat die man onder de douche? Het is de stof van zijn vaandel waar het licht op schijnt.

Hij staat wat uitdagend met zijn rechterelleboog naar je toegewend. De lichtinval schuin van achter zorgt ervoor dat die elleboog diepte aan het schilderij geeft. De vaandeldrager komt uit het platte vlak naar je toe. Met die wat vragende uitdrukking in zijn gezicht lijkt deze rondborstige man te willen zeggen: ‘Kom, ga je met me mee?’

Dit jaar kwam de Paashaas hier eieren verstoppen in de tuin. De tuin is al een tijdje aan het ontwaken: de perken zijn weer groen, er bloeit van alles, nergens meer kale grond. Perfect voor de Paashaas.

Samen zoeken we de gekleurde eieren. Volwassenen hebben van bovenaf een heel ander blikveld dan de kinderen, want voor hen komt het groen al minstens tot hun middel.

Het blijkt lastig te zijn, want hoewel de paashaas de eieren duidelijk in het zicht gelegd heeft, is de blikrichting van kleine kinderen toch net even anders. Dat laatste eitje wordt na lang zoeken en een beetje hulp uiteindelijk toch gevonden…

‘s Ochtends bij het openen van de gordijnen is één blik al voldoende om te constateren dat deze dag somber en nat is. Met je hoofd onder de dekens wachten op de zon is geen optie.

Gehuld in regenkleding en met zuidwester op het hoofd trotseer ik de elementen en ga zoals altijd op vrijdag naar de markt. Laten zien dat je niet van suiker bent, maar leuk is anders.

Hier in de straat zie ik een jongetje die alle plassen van de stoep systematisch afloopt om er lekker in te stampen met zijn laarsjes. Je kunt regen ook heel anders beleven!

Naar het Drents Museum in Assen.

Niet met de auto maar met de trein die vandaag keurig volgens de dienstregeling rijdt. Sneller en efficiënter dan met de auto.

Bovendien – dit is voor de liefhebber – in drie verschillende typen trein gezeten…