Charlotte Dematons maakte een boek bij de schilderijen van de tentoonstelling in het Kunstmuseum met de titel ‘Een wandeling door impressionistisch Parijs’.* Ze verstopte op elke bladzij een luchtballon, een gele ballon, een zwarte kat en Georges.

Door die zoekopdracht in haar boek ga je beter kijken naar het Parijs* van 1870-1871 en zie je hoe de impressionisten ons laten zien wat er toen in die stad aan de hand was.

Er zijn meer musea die op de een of andere manier gerichte aandacht van kinderen weten te trekken, en dat blijkt niet alleen voor kinderen aantrekkelijk.

*Nieuw Parijs: van Monet tot Morisot, Kunstmuseum DenHaag

‘Hoe schilder je een vleugel, en hoe die aan het lichaam vastzit?’ Mijn oog viel op deze kop in de krant*. Ik probeer me voor te stellen hoe de anatomie van een engel zou zijn.

Voor een mens niet prettig, maar voor een engel kan een menselijke afwijking juist de kiem van vleugels zijn. Ik denk aan de scapulae alatae (letterlijk: gevleugelde schouderbladen), dit zijn afstaande schouderbladen.

Stel dat die mini-vleugeltjes transformeren. Er blijven kleine botjes, de uitgroeisels worden vederlicht en groot: daar zijn de vleugels! Zouden engelenschilders ook zo’n anatomische fantasie hebben gehad?

*nrc d.d. 30 mei C8-C9 Cultureel Supplement Gijsbert van der Wal

Wanneer je met de trein of met de bus gaat, dan wacht je op het perron of de halte in de rijrichting. Bij een bushalte sta je altijd aan de rechterkant.

Maar als je in Loppersum op de trein naar Groningen stapt, stopt die aan de linkerkant van het perron en de trein richting Delfzijl aan de rechterkant. Ik waande me even in Engeland, want gevoelsmatig zou ik de trein aan de rechterkant genomen hebben en niet in Groningen maar in Delfzijl zijn uitgekomen.

Het traject is een enkelspoor en bij stations zorgt een zijspoor voor verdubbeling van de rails. Het perron ligt ertussen. De treinen vanuit Groningen nemen steeds het bochtje linksom richting Delfzijl. De treinen vanuit Delfzijl gaan linea recta naar Groningen. Wat zou daar de reden van zijn?

Daar gingen ze weer, die militairen met dat hoog opgeheven gestrekte been op het Rode Plein, ook de armen zwaaien hoog op, alles in de maat.

Ik verbaas me erover, bij opnamen van bovenaf, hoe zo’n vierkant van mensen zich als een ding naar voren verplaatst, alsof alle individuen opgelost zijn.

Stel je voor dat er iemand uit de pas gaat lopen of met dezelfde arm als het been naar voren zwaait. Dat gebeurt niet, maar stel… Het is vreselijk moeilijk om zo’n ingeslepen patroon los te laten en je als losse individu wil gaan bewegen.

In de kranten en op tv worden we uitgebreid geïnformeerd over de uitvaart van Paus Franciscus, maar het dragen van de kist blijft onderbelicht. 

Bij een elegante manier van dragen zetten zowel de dragers aan de rechterkant als die aan de linkerkant van de kist met het buitenste been een stap voorwaarts. De kist blijft zo in dezelfde positie. Dat oogt rustig en plechtig.

In Rome zetten alle dragers tegelijk hetzelfde been naar voren. De kist beweegt daardoor van links naar rechts en bij een sneller tempo ook op en neer. Dat oogt dynamisch, maar kost ook veel energie. Een beetje compassie, daar hebben die dragers morgen wel recht op.